Λησμονημένοι αντιδικτατορικοί ήρωες

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1970 ο Κύπριος Γιώργος Τσικουρής και η Ιταλίδα Ελένη Μαρία Ατζελόνι(ανιψιά του Κάρλος Τζουλιάνι που σκοτώθηκε στη γένοβα) έπεσαν ηρωικά όταν εξερράγη ωρολογιακός εκρηκτικός μηχανισμός που προσπαθούσαν να πυροδοτήσουν στο κτίριο της αμερικάνικης πρεσβείας στην Αθήνα.

Οι δύο ήρωες του αντιδικτατορικού κινήματος στην Ελλάδα ενάντια στην χούντα, προσπάθησαν να κτυπήσουν τον εγκέφαλο της στρατιωτικής δικτατορίας, την αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα. Το σχέδιο που είχε συλλάβει ο Τσικουρής, είχε οργανωθεί από τον ένοπλο πυρήνα «Άρης Βελουχιώτης» του ΠΑΜ (Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο) Μιλάνου (Το ΠΑΜ ήταν οργάνωση του του ΚΚΕ εσ.).

Ο Γεώργιος Τσικουρής γεννήθηκε το 1945 στο χωρίο Άσσια, της Επαρχίας Αμμοχώστου. Μεγάλωσε σε μια εργατική και προοδευτική οικογένεια που είχε παρέμβαση στα κοινά μέσα από τις γραμμές της Αριστεράς. Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο μπαίνει με υποτροφία στην Φυσικομαθηματική Σχολή του Μιλάνου.

Εκεί θυσίασε το λαμπρό επιστημονικό μέλλον που είχε μπροστά του και οργανώθηκε στους αντιχουντικούς κύκλους των Ελλήνων φοιτητών και των πολιτικών εξόριστων που ανέπτυσσαν δραστηριότητα στην Ιταλία για να παλέψει στο πλευρό τους για την ανατροπή της δικτατορίας. Στρατεύθηκε αμέσως γιατί γνώριζε πολύ καλά πως η παραμονή της δικτατορίας στην εξουσία εγκυμονούσε σοβαρούς κινδύνους και για τη δημοκρατία και την ακεραιότητα της Κύπρου.

Η οργάνωση του ΠΑΜ Μιλάνου κυρίως εφοδίαζε με όπλα και άλλα εκρηκτικά τους Έλληνες αντιστασιακούς που αγωνίζονταν μέσα στην Ελλάδα.

Το καλοκαίρι του 1970 μετέβηκε στην Ελλάδα για να εκτελέσει την αποστολή μαζί με τη συναγωνίστρια του Έλενα Μαρία Αντζελόνι.

Επιχείρησαν μια θεαματική συμβολική ενέργεια στην αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα για να καταγγείλουν το βρώμικο ρόλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, να καταδείξουν τον εμπνευστή και τον ηθικό αυτουργό του απριλιανού πραξικοπήματος. Ταυτόχρονα, στόχευαν με τη ενέργεια αυτή, να τονώσουν το αντιδικτατορικό και αντιφασιστικό φρόνημα του λαού για να ενταθεί η Αντίσταση στη Χούντα.

Σχεδιάστηκε μια δυνατή έκρηξη για αργά τη νύχτα, να υποστεί μεγάλες υλικές ζημιές το κτίριο της πρεσβείας και να μην υπάρξει κανένα θύμα.

Κατά αφηγήσεις συμμαχητών τους, το απόγευμα της 2ας Σεπτεμβρίου του 1970 θα στάθμευαν ένα Φολκς-Βάγκεν γεμάτο εκρηκτικά, στο πάρκινγκ της πρεσβείας, και θα έφευγαν αμέσως για το αεροδρόμιο, να γυρίσουν στο Μιλάνο -είχαν ήδη θεωρήσει τα εισιτήρια, είχαν παραδώσει τις βαλίτσες.

Λίγες ώρες αργότερα, όταν θα είχε κλείσει η πρεσβεία, που εκείνα τα χρόνια δεν είχε αυστηρή φρούρηση, ένας ωρολογιακός μηχανισμός θα «έλυνε» το χειρόφρενο, το αυτοκίνητο θα κύλαγε και θα εξερρήγνυτο στον τοίχο της πρεσβείας στη οδό Βασ. Σοφίας.

Στην τελευταία δοκιμή καθ' οδόν προς την πρεσβεία, ο μηχανισμός μπλόκαρε, ο Τσικούρης απέτρεψε την τελευταία στιγμή την έκρηξη, πίστεψε ότι βρήκε το λάθος και αποφάσισε, μαζί με την Αντζελόνι, να πραγματοποιήσουν την ενέργεια.

Όμως τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα σχεδίαζαν. Καθώς ο Τσικούρης προσπαθούσε να συνδέσει το μηχανισμό, έγινε έκρηξη και τους διαμέλισε. Τα ρεπορτάζ των εφημερίδων είναι συγκλονιστικά: Ο Τσικούρης εκσφενδονίστηκε δέκα μέτρα μακριά, του κόπηκε το κεφάλι και τα δυο χέρια, η Αντζελόνι παραμορφώθηκε και απανθρακώθηκε. Κομμάτια του αυτοκινήτου πετάχτηκαν παντού η έκρηξη ακούστηκε μέχρι το Κολωνάκι. Μαζί τινάχτηκαν τα πλαστά και αληθινά διαβατήριά τους και η ασφάλεια έμαθε γρήγορα την ταυτότητά τους.

Ακολούθησαν θριαμβολογίες της χούντας και πογκρόμ συλλήψεων. Η χούντα χαρακτήρισε τον Τσικουρή «τρομοκράτη», ανακοινώνοντας πως ο θάνατός του προήλθε από τρομοκρατική ενέργειά του.

Ο ένοπλος πυρήνας Άρης Βελουχιώτης του ΠΑΜ ανάλαβε την ευθύνη για τη ενέργεια με την εξής προκύρηξη που απέστειλε στους ανταποκριτές του ξένου τύπου στην Αθήνα:

Tη Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου στις 15:45 η ομάδα Άρης του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου κτύπησε τον εγκέφαλο της στρατιωτικής δικτατορίας, την αμερικάνικη πρεσβεία. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης ένα από τα μέλη της ομάδας, ο Γιώργος Τσικουρής και η Μαρία Αντζελόνι, συμμαχήτρια στον αγώνα του λαού μας, βρήκαν ηρωικό θάνατο τη στιγμή που ρύθμιζαν τον ωρολογιακό μηχανισμό ώστε η έκρηξη να γίνει τη νύκτα. Ο θάνατος τους μας στοιχίζει απέραντα. Τα ονόματα τους θα γίνουν τραγούδι στο στόμα του ελληνικού λαού μετά την απελευθέρωση, σύμβολο της αγωνιστικής τόλμης των Ελλήνων και της ηρωικής συμπαράστασης των ξένων αντιφασιστών στον αγώνα που διεξάγουμε στην Ελλάδα. Η πράξη τους μας δείχνει τον δρόμο για την ανατροπή του λαομίσητου καθεστώτος.

 Η κηδεία του Τσικουρή στην Κύπρο έγινε υπό αυστηρά μέτρα ασφάλειας καθώς οι χουντικοί εγκάθετοι καραδοκούσαν. Τον κήδεψε σύσσωμο το χωριό του.

Το 1974 με την τουρκική εισβολή, το χωριό του, η Άσσια, βρέθηκε υπό τουρκική κατοχή ενώ ο πατέρας του Χρίστος Τσικουρής χάθηκε τότε στις μάχες. Είναι ένας από τους 86 αγνοούμενους της Άσσιας.

Η κηδεία της Αντζελόνι, της οποίας η σορός έμεινε στο ψυγείο για αρκετές μέρες, έγινε στις 18 του μηνός στο Μιλάνο. Πάνω από 1.500 άτομα ακολούθησαν την κηδεία της, ανάμεσα τους και πολλοί Έλληνες αντιστασιακοί. Τον επικήδειο εκ μέρους των αντιστασιακών οργανώσεων, εκφώνησε η Μελίνα Μερκούρη.

Στην Ελλάδα δυστυχώς το κράτος της λήθης κάλυψε με τη σιωπή τη θυσία. Τα ονόματα του Τσικουρή και της Αντζελόνι καταχωρήθηκαν στον κατάλογο των αφανών. Τους θυμήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1981 όταν κάλεσε τον γιο των δύο αγωνιστών. Στη συνέχεια όμως η υπόθεση ξεχάστηκε.

Όταν πριν λίγα χρόνια πήγε στην Αθήνα η μάνα του Κάρλο Τζουλιάνι και ζήτησε να πάει να εναποθέσει λίγα λουλούδια στη μνήμη της Έλενας Ατζελόνι (ήταν γυναίκα του αδερφού της) δεν είχαν να της υποδείξουν που θα μπορούσε να γίνει αυτό. Δεν υπάρχει μια πλατεία, ένας δρόμος, κάπου μια προτομή, μια πλάκα στη μνήμη αυτών που πέσανε για τη ελευθερία των ελλήνων. Ο δρόμος πίσω από την αμερικάνικη πρεσβεία που έγινε η επιχείρηση χαρίστηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στην αμερικάνικη πρεσβεία, κλείστηκε και ενσωματώθηκε στην ιδιοκτησία της. Έστω και με μεγάλη καθυστέρηση η Ελλάδα πρέπει κάτι να κάνει για να εκπληρώσει το στοιχειώδες χρέος της προς τιμή των μαρτύρων Τσικουρή και Ατζελόνι.

Στην Κύπρο δύο δρόμοι φέρουν το όνομα του Γιώργου Τσικουρή. Σε πάρκο κεντρικής λεωφόρου στη Λευκωσία παρά το άνοιγμα Κολοκάση, βρίσκεται η προτομή του ήρωα.

Υπογραμμίζουμε όμως ότι η Πολιτεία έχει ακόμα το ανεκπλήρωτο χρέος να τιμήσει τη θυσία του Τσικουρή με τον τρόπο που του αξίζει. Η οικογένεια του Γ. Τσικουρή και πολλές δημοκρατικές δυνάμεις στην Κύπρο διαμαρτύρονται συχνά γιατί δεν αποκαλύφθηκε ακόμα στο σύνολό της η εγκληματική δράση της ΕΟΚΑ Β΄, του Σαμψών και της φασιστικής του ομάδας, ότι στελέχη τους βρίσκονται ακόμα και σήμερα στον κρατικό μηχανισμό, αποσιωπάται η βρώμικη ιστορία τους και περιμένουν από τη σημερινή κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της σε αυτό το πρόβλημα.

Η θυσία των δύο αγωνιστών ήταν από τις κορυφαίες πράξεις αντίστασης κατά της χούντας και αυτή που έδωσε το έναυσμα για να ξεσηκωθεί ο λαός και να αγωνιστεί. Αποκορύφωμα αυτών των αγώνων αποτέλεσε ο ξεσηκωμός των φοιτητών και του λαού στο Πολυτεχνείο, το Νοέμβριο του 1973. Αποτελούν για μας το παράδειγμα επαναστατικής πάλης για ιδανικά που αξίζει να δίνει κανείς την ίδια του τη ζωή

Υπόθεση Μέρτεν

Ποιος θυμάται τον Μπόμπι Σαντς;

«Κάποιος θα πρέπει να γράψει ένα ποίημα για τα βάσανα των απεργών πείνας. Θα 'θελα να το γράψω εγώ, αλλά πώς να το τελειώσω;» έγραψε στο ημερολόγιό του στις 10 Μαρτίου 1981 ο Sands.

 

Σαν σήμερα, 5 Μαΐου 1981, πέθανε, στα 27 χρόνια, ο Gerard Robert «Bobby» Sands μέλος του ΙRΑ αλλά και εκλεγμένος στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, μετά 66 μέρες απεργίας πείνας στην φυλακή Maze. Ο ίδιος ήταν ο ηγέτης της απεργίας πείνας του 1981 κατά την οποία άλλοι εννέα κρατούμενοι των φυλακών έχασαν τη ζωή τους αγωνιζόμενοι για την άρση του ειδικού καθεστώτος κράτησης των Ιρλανδών πολιτικών κρατουμένων. Λίγο πριν την απεργία πείνας ο Sands εξελέγη βουλευτής του βρετανικού κοινοβουλίου.
Ο Sands μπήκε στις τάξεις του IRA το 1972. Την ίδια χρονιά συνελήφθη για κατοχή όπλων που βρέθηκαν στο σπίτι που διέμενε. Καταδικάστηκε τον Απρίλη του 1973 σε φυλάκιση πέντε ετών και αφέθηκε ελεύθερος το 1976. Μέσα σε έξι μήνες, συλλαμβάνεται ξανά, έπειτα από βομβιστική επίθεση και ανταλλαγή πυρών. Η δίκη πραγματοποιήθηκε τελικά τον Σεπτέμβριο του 1977. Παρότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για την ενοχή του καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση και στην φυλακή Maze. Αρχικά πάντως μεταφέρθηκε στη φυλακή Κράμλιν όπου πέρασε 15 ημέρες γυμνός σε απομόνωση, ενώ κάθε τρεις μέρες υποβαλλόταν σε υποχρεωτική από το φαγητό αποχή.
Οι κινητοποιήσεις των κρατούμενων του ΙRΑ απέναντι στο ειδικό καθεστώς φυλάκισής τους ξεκίνησε το 1980. Η βρετανική κυβέρνηση είχε κατατάξει τους Ιρλανδούς κρατούμενους πολέμου στη Βόρεια Ιρλανδία ως ειδική κατηγορία χωρίς δικαιώματα. Οι κρατούμενου του IRA και του INLA απέναντι σε αυτό το καθεστώς ξεκίνησαν τη «διαμαρτυρία της κουβέρτας». Οι κρατούμενοι αρνούνταν να φορούν τις στολές της φυλακής και είτε ήταν γυμνοί, είτε έφτιαχναν ρούχα από τις κουβέρτες τους. Ζητούσαν να μη φορούν στολές της φυλακής, να μην εργάζονται γι’ αυτήν, να έχουν ελεύθερη συναναστροφή με τους άλλους κρατουμένους, να μπορούν να οργανώνουν τις δικές τους εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες και να έχουν το δικαίωμα να δέχονται επίσκεψη και να δέχονται δέματα και γράμματα μια φορά την εβδομάδα.
Η πρώτη απεργία πείνας ξεκίνησε το 1980. Σε αυτή συμμετείχαν άντρες και γυναίκες από τρεις διαφορετικές φυλακές. Ένας από τους κρατούμενους κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του. Η βρετανική κυβέρνηση φάνηκε διαλλακτική αναφορικά με το δικαίωμα των κρατουμένων να φορούν τα ρούχα τους. Η απεργία τερματίστηκε μετά από δυο μήνες, ωστόσο σε σύντομο χρονικό διάστημα φάνηκε ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν είχε την πρόθεση να ικανοποιήσει τα αιτήματα.
Την 1η Μάρτη του 1981 ξεκίνησε νέα απεργία πείνας με βασικό αίτημα να αναγνωριστούν οι κρατούμενοι πολέμου ως πολιτικοί κρατούμενοι. Ο Bobby Sands ήταν ο πρώτος που αρνήθηκε την τροφή. «Δεν θα με σπάσουν καθώς η επιθυμία για ελευθερία και για την ελευθερία του Ιρλανδικού λαού βρίσκεται στην καρδιά μου. Θα φθάσει η μέρα όπου όλος ο λαός της Ιρλανδίας θα έχει την επιθυμία για ελευθερία. Τότε θα αλλάξουν τα πράγματα» είχε δηλώσει. «Πιστεύω και στηρίζω το θεόσταλτο δικαίωμα του Ιρλανδικού έθνους στην κυρίαρχη ανεξαρτησία και το δικαίωμα κάθε Ιρλανδού και Ιρλανδής να στηρίξει αυτό το δικαίωμα με την ένοπλη επανάσταση» υποστήριζε ο Sands. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση της Βρετανίας, διά στόματος της πρωθυπουργού, Μάργκαρετ Θάτσερ, απέρριπτε δημόσια το συμβιβασμό με τα αιτήματα που ζητούσαν οι κρατούμενοι. Λίγο πριν την έναρξη της απεργίας, ο ανεξάρτητος Ιρλανδός βουλευτής Tyrone πέθανε.
Ο Sands ήταν υποψήφιος και εκλέχθηκε στη θέση του στις 9 Απριλίου του 1981. Ωστόσο παρέμεινε βουλευτής για κάτι λιγότερο από ένα μήνα καθώς στις 5 Μαΐου του 1981 πέθανε στο νοσοκομείο της φυλακής μετά από 66 μέρες απεργίας πείνας. Δεν ήταν ο μόνος. Οι κρατούμενοι του IRA συνέχισαν την απεργία πείνας και το καλοκαίρι πέθαναν ακόμη 9 από αυτούς. Η απεργία έσπασε στο τέλος του καλοκαιριού καθώς ο Καθολικός κλήρος έπεισε τις οικογένειες των κρατουμένων που είχαν χάσει τις αισθήσεις τους να τους ταΐσουν ενδοφλεβικά. IRA και INLA σταμάτησαν την απεργία μετά από 217 ημέρες, τον Οκτώβρη 1981. Κατόπιν η βρετανική κυβέρνηση ικανοποίησε κάποια από τα αιτήματα των κρατουμένων, χωρίς, ωστόσο, να τους χαρακτηρίσει ποτέ πολιτικούς κρατουμένους. Η απεργία πείνας ενδυνάμωσε την δραστηριότητα του IRA καθώς συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των ΜΜΕ αλλά και της κοινής γνώμης.

Αναδημοσίευση από tvxs.gr

Ο πρώην Ναζί που αρνήθηκε να χαιρετίσει ναζιστικά τον Χίτλερ και το πλήρωσε με τη ζωή του. Η ζωή ενός γενναίου Γερμανού... Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/o-proin-nazi-pou-arnithike-na-cheretisi-nazistika-ton-chitler-ke-to-plirose-me-ti-zoi-tou-i-zoi-enos-genneou-germanou/

Αναδημοσίευση από
http://www.mixanitouxronou.gr/o-proin-nazi-pou-arnithike-na-cheretisi-nazistika-ton-chitler-ke-to-plirose-me-ti-zoi-tou-i-zoi-enos-genneou-germanou/

August-1936 Ένοχοι και Αθώοι 13 Ιουνίου, 1936 Εργάτες στο ναυπηγείο Blohm & Voss στο Αμβούργο χαιρετούν ναζιστικά, μετά την ολοκλήρωση των έργων για το πολεμικό πλοίο Horst Wessel. Ο Φύρερ τους εξέπληξε με την ξαφνική εμφάνισή του και οι εργάτες έσπευσαν να τον τιμήσουν. Όλοι; Όχι. Ένας άντρας στάθηκε ακίνητος με σταυρωμένα τα χέρια, χωρίς να συμμετέχει στους εορτασμούς. Το όνομά του ήταν Ογκούστ Λαντμέσερ και ήταν παντρεμένος με Εβραία. Το 1931 ο Λαντμέσερ γράφτηκε στο ναζιστικό κόμμα με την ελπίδα ότι οι διασυνδέσεις θα τον βοηθούσαν να βρει δουλειά. Που να φανταστεί ότι τρία χρόνια αργότερα θα γνώριζε τον έρωτα της ζωής του που θα τύχαινε να ανήκει στο αντίπαλο στρατόπεδο. Το 1935 ο Λάντμεσερ αρραβωνιάστηκε την Εβραία Ίρμα Έκλερ και διαγράφτηκε αυτομάτως από το κόμμα. Όταν πήγαν να παντρευτούν έμαθαν ότι ο γάμος τους απαγορευόταν από τους νέους νόμους της Νυρεμβέργης. Το αγαπημένο ζευγάρι απέκτησε μία κόρη λίγους μήνες μετά, τον Οκτώβριο του 1935....

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/o-proin-nazi-pou-arnithike-na-cheretisi-nazistika-ton-chitler-ke-to-plirose-me-ti-zoi-tou-i-zoi-enos-genneou-germanou/

Ετικέτες: Αδόλφος Χίτλερ, Εβραία, Ειρήνη, Ίνγκριντ, Ίρμα Έκλερ, ναζί, ναυπηγεία, Ογκούστ Λαντμέσερ August-1936 Ένοχοι και Αθώοι 13 Ιουνίου, 1936 Εργάτες στο ναυπηγείο Blohm & Voss στο Αμβούργο χαιρετούν ναζιστικά, μετά την ολοκλήρωση των έργων για το πολεμικό πλοίο Horst Wessel. Ο Φύρερ τους εξέπληξε με την ξαφνική εμφάνισή του και οι εργάτες έσπευσαν να τον τιμήσουν. Όλοι; Όχι. Ένας άντρας στάθηκε ακίνητος με σταυρωμένα τα χέρια, χωρίς να συμμετέχει στους εορτασμούς. Το όνομά του ήταν Ογκούστ Λαντμέσερ και ήταν παντρεμένος με Εβραία. Το 1931 ο Λαντμέσερ γράφτηκε στο ναζιστικό κόμμα με την ελπίδα ότι οι διασυνδέσεις θα τον βοηθούσαν να βρει δουλειά. Που να φανταστεί ότι τρία χρόνια αργότερα θα γνώριζε τον έρωτα της ζωής του που θα τύχαινε να ανήκει στο αντίπαλο στρατόπεδο. Το 1935 ο Λάντμεσερ αρραβωνιάστηκε την Εβραία Ίρμα Έκλερ και διαγράφτηκε αυτομάτως από το κόμμα. Όταν πήγαν να παντρευτούν έμαθαν ότι ο γάμος τους απαγορευόταν από τους νέους νόμους της Νυρεμβέρ...

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/o-proin-nazi-pou-arnithike-na-cheretisi-nazistika-ton-chitler-ke-to-plirose-me-ti-zoi-tou-i-zoi-enos-genneou-germanou/

Ετικέτες: Αδόλφος Χίτλερ, Εβραία, Ειρήνη, Ίνγκριντ, Ίρμα Έκλερ, ναζί, ναυπηγεία, Ογκούστ Λαντμέσερ August-1936 Ένοχοι και Αθώοι 13 Ιουνίου, 1936 Εργάτες στο ναυπηγείο Blohm & Voss στο Αμβούργο χαιρετούν ναζιστικά, μετά την ολοκλήρωση των έργων για το πολεμικό πλοίο Horst Wessel. Ο Φύρερ τους εξέπληξε με την ξαφνική εμφάνισή του και οι εργάτες έσπευσαν να τον τιμήσουν. Όλοι; Όχι. Ένας άντρας στάθηκε ακίνητος με σταυρωμένα τα χέρια, χωρίς να συμμετέχει στους εορτασμούς. Το όνομά του ήταν Ογκούστ Λαντμέσερ και ήταν παντρεμένος με Εβραία. Το 1931 ο Λαντμέσερ γράφτηκε στο ναζιστικό κόμμα με την ελπίδα ότι οι διασυνδέσεις θα τον βοηθούσαν να βρει δουλειά. Που να φανταστεί ότι τρία χρόνια αργότερα θα γνώριζε τον έρωτα της ζωής του που θα τύχαινε να ανήκει στο αντίπαλο στρατόπεδο. Το 1935 ο Λάντμεσερ αρραβωνιάστηκε την Εβραία Ίρμα Έκλερ και διαγράφτηκε αυτομάτως από το κόμμα. Όταν πήγαν να παντρευτούν έμαθαν ότι ο γάμος τους απαγορευόταν από τους νέους νόμους της Νυρεμβέρ...

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/o-proin-nazi-pou-arnithike-na-cheretisi-nazistika-ton-chitler-ke-to-plirose-me-ti-zoi-tou-i-zoi-enos-genneou-germanou/

Η Ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς

«Θα’ρθει μια εποχή που η σιωπή μας θα είναι πιό ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα!»
Αύγουστος Σπάις, ένας από τους αναρχικούς
που απαγχονίστηκαν στο Σικάγο το 1887

Τα γεγονότα της εργατικής Πρωτομαγιάς, οι συγκρούσεις στο Σικάγο του 1886, το μακελειό στην πλατεία Χέιμαρκετ και η δολοφονία δεκάδων εργατών και αναρχικών από τους βιομήχανους και τους λακέδες τους, ξεκίνησαν από το αίτημα για 8ωρη εργασία.
Την εποχή εκείνη, μία εποχή ταχύτατης βιομηχανικής ανάπτυξης, οι αμερικάνοι εργάτες δούλευαν εξαντλητικά ωράρια (από 72 εώς και 90 ώρες τη βδομάδα) για εξαθλιωτικούς μισθούς, ζούσαν σε πολύ φτωχά μικρά δωμάτια, με ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής και άθλια ποιότητα νερού και τροφής, και με την ανεργία να παραμονεύει και να αυξάνεται συνεχώς. Το 1884 οι πιο  μαχητικοί συνδικαλιστές του Σικάγο, αφού εγκατέλειψαν μαζικά τα καθιερωμένα συνδικάτα, ίδρυσαν το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο, άμεσα συσχετιζόμενο με την αμερικάνικη αναρχική οργάνωση Διεθνής Ένωση Εργαζομένων ή αλλιώς τη Μαύρη Διεθνή (που είχε ιδρυθεί από το προηγούμενο έτος). Μέχρι το 1886, όπου το αίτημα για 8ωρη εργασία είχε διαδοθεί πλατιά στο αμερικάνικο εργατικό κίνημα και προετοιμάζονταν μαζική απεργία, στο Σικάγο η Μαύρη Διεθνής και το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο είναι οι πιο δραστήριες οργανώσεις και συμβαλλουν αποφασιστικά στην πρετοιμασία της. Υιοθέτησαν το αίτημα για 8ωρη εργασία, θεωρώντας το ως ένα μερικό αίτημα στο πλαίσιο της συνολικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος, επιμένοντας στο ότι έπρεπε  να κατακτηθεί ‘από τα κάτω’, από τους ίδιους τους εργάτες, χωρίς τη διαμεσολάβηση των κομμάτων και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
«Το μισθωτικό σύστημα είναι η μόνη πηγή μιζέριας του κόσμου. Το στηρίζουν οι εύπορες τάξεις, και για να καταστραφεί πρέπει οι εύπορες τάξεις είτε να μάθουν να δουλεύουν είτε να πεθάνουν. Μία λίβρα δυναμίτη είναι καλύτερη από ένα τσουβάλι ψηφοδέλτια! Διεκδικήστε οχτώ ώρες εργασίας με τα όπλα στο χέρι, για να αντιμετωπίσετε τα σκυλιά των καπιταλιστών, την αστυνομία και τον στρατό με τον κατάλληλο τρόπο.»
Τζέραρντ Λίζιους, ένας από τους αναρχικούς του Σικάγο
Η απεργία για το 8ωρο ξεκίνησε στο Σικάγο το Σάββατο της 1ης Μαϊου του 1886 με τη μαζική συμμετοχή χιλιάδων εργατών, παραλύοντας τον παραγωγικό ιστό της πόλης. Εκατοντάδες χιλιάδες ήταν και οι απεργοί σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αστυνομία και οι εργοστασιάρχες, αντιμέτωποι με μία τόσο πλατιά σε έκταση απεργία, και τρομαγμένοι από την μαζικότητά της, επιστρατευσαν από ιδιωτικούς αστυνομικούς και απεργοσπάστες, μέχρι και ένοπλους μπράβους βιομηχάνων και ομοσπονδιακά στρατεύματα για την καταστολή των απεργών. Οι πρώτες συγκρούσεις ξεκίνησαν την Δευτέρα, στις 3 Μαϊου, όταν απεργοί ξυλεργάτες δέχθηκαν την άγρια επίθεση της αστυνομίας, κοντά σε εργοστάσιο ξυλείας, την ώρα που προσπαθούσαν να προσεγγίσουν τους απεργοσπάστες. Οι μπάτσοι επιτέθηκαν πυροβολώντας αδιάκριτα τους απεργούς, δολοφονώντας 6 εργάτες και τραυματίζοντας πολλούς άλλους.
«Εκδικηθείτε! Εργάτες, στα όπλα! Τα αφεντικά εξαπέλυσαν τα λαγωνικά τους – την αστυνομία – και δολοφόνησαν έξι από τ’ αδέρφια σας, σήμερα στη φάμπρικα του Μακ Κόρμικ. Σκότωσαν τ’άμοιρα αδέρφια σας, γιατί όπως κι εσείς είχαν το κουράγιο να μην υπακούσουν στην ανώτατη θέληση των αφεντικών σας. Τους σκότωσαν, γιατί τόλμησαν ν’ απαιτήσουν την μείωση των ωρών σκλαβιάς.»
Προκήρυξη που κυκλοφόρησε από το τυπογραφείο
της αναρχικής εφημερίδας ‘Arbeiter Zeitung’
Οι αναρχικοί, αγανακτισμένοι και εξοργισμένοι από την επίθεση της αστυνομίας, κάλεσαν σε συγκέντρωση το απόγευμα της 4ης Μαϊου στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο. Ήδη από το πρωϊ εκείνης της μέρας είχαν ξεκινήσει συγκρούσεις ανάμεσα σε χιλιάδες απεργούς και την αστυνομία. Οι ταραχές έπαψαν το απόγευμα, την ώρα της προγραμματισμένης συγκέντρωσης, η οποία είχε αποφασιστεί από τους αναρχικούς να έχει ειρηνικό χαρακτήρα. Μετά από αρκετές ώρες, όταν αποχωρούσε ο κόσμος, η πλατεία περικυκλώθηκε από αστυνομικούς και σώματα στρατού, που κινούνταν απειλητικά προς το πλήθος. Την ώρα που δίνονταν η διαταγή στην αστυνομία να επιτεθεί, εξερράγη μέσα στις γραμμές των αστυνομικών μία βόμβα (που τοποθέτησε άγνωστος, μέχρι και σήμερα, βομβιστής) τραυματίζοντας 66 μπάτσους, και προκαλώντας το θάνατο σε 7 από αυτούς. Ακολούθησε μακελειό, καθώς οι μπάτσοι μανιασμένοι άρχισαν να πυροβολούν ανεξέλεγκτα το συγκεντρωμένο πλήθος, δολοφονώντας δεκάδες εργάτες και τραυματίζοντας εκατοντάδες.
«Δικάζεται ο Νόμος. Δικάζεται η Αναρχία. [..] Κύριοι ένορκοι καταδικάστε τους, κάντε τους παράδειγμα προς αποφυγήν. Κρεμάστε τους και σώστε τους θεσμούς μας, την κοινωνία μας»
Τζ. Γκρίντλ, πολιτειακός εισαγγελέας
Τις επόμενες μέρες, οι καθεστωτικές εφημερίδες χωρίς να χάσουν χρόνο έσπευσαν να στοχοποιήσουν το αναρχικό και το εργατικό κίνημα. Καλλιεργήθηκε ένα κλίμα συκοφαντίας, τρομοϋστερίας και πανικού από τους συντηρητικούς, οι οποίοι υποδείκνυαν γνωστούς αναρχικούς ως τους υποτιθέμενους πιθανούς βομβιστές, ενώ αριστερές οργανώσεις έκαναν λόγο για προβοκάτορες…
Ανάμεσα στις πολλαπλές εφόδους σε σπίτια και και τις συλλήψεις που ακολούθησαν, οι αναρχικοί Άλμπερτ Πάρσονς, Αύγουστος Σπάις, Μάικλ Σουώμπ, Σάμουελ Φήλντεν, Τζώρτζ Ένγκελ, Άντολφ Φίσερ, Όσκαρ Νήμπ και Λούις Λινγκ, από τους πιο μαχητικούς αναρχικούς του Σικάγο, κατηγορήθηκαν ως ηθικοί αυτουργοί του βομβισμού και δικάστηκαν για τις ιδέες τους. Οι Πάρσονς, Σπάις, Ένγκελ και Φίσερ απαγχονίστηκαν στις 17 Νοεμβρίου του 1887, την Μαύρη Παρασκευή. Οι Φήλντεν και Σουώμπ καταδικάστηκαν σε ισόβια, ενώ ο Λινγκ, μόλις 21 ετών, και αρνούμενος κάθε συνδιαλλαγή και διαπραγμάτευση με το κράτος και τους δικαστές, αυτοκτόνησε στο κελί του, καπνίζοντας τσιγάρο με δυναμίτη. Τη νεκρική πομπή των αναρχικών αγωνιστών ακολούθησαν 200.000 άνθρωποι ως το νεκροταφείο Βόλτχαϊμ, που θάφτηκαν. Τα επόμενα χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε πολλές χώρες της Ευρώπης (Αγγλία, Γαλλία, Ολλανδία, Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα) διοργανώνονταν κάθε 1η Μάη συγκεντρώσεις στην μνήμη των Μαρτύρων του Σικάγο, όπως ονομάστηκαν οι απαγχονισμένοι αναρχικοί αγωνιστές. Το 8ωρο είχε πλέον κατακτηθεί.
Η Κληρονομιά των Αγώνων των Εργατών και των Αναρχικών του Σικάγο
Τα προτάγματα των εργατών και των αναρχικών του Σικάγο παραμένουν επίκαιρα όσο συνεχίζει να υπάρχει μισθωτικό σύστημα. Οι εργαζόμενοι στην σημερινή κοινωνία έχουν πολλά να διδαχθούν τόσο από το περιεχόμενο όσο και από την μορφή που πήραν οι αγώνες του ιστορικού αμερικάνικου εργατικού κινήματος. Ήδη από το 1883 οι αμερικάνοι αναρχικοί αναγνώριζαν το συνδικάτο, τόσο ως το πρωταρχικό όργανο πάλης στην διεξαγωγή του ταξικού πολέμου, όσο και ως τον βασικό πυρήνα οργάνωσης μιας αυριανής κοινωνίας («Ιδέα του Σικάγο»). Ποτέ, όμως, δεν έβλεπαν τους σύχρονούς τους αιτηματικούς αγώνες ευκαιριακά και πάντοτε τους συνέδεαν με το ολιστικό πρόταγμα της κοινωνικής επανάστασης · το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο διακήρυττε από το 1885 ότι «Μονολότι περιμένουμε ελάχιστα από την καθιέρωση του 8ωρου, υποσχόμαστε με πίστη να βοηθήσουμε τα αδέρφια μας που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση σε αυτήν την ταξική πάλη, με όλα τα μέσα και τη δύναμη που διαθέτουμε, εφόσον κι αυτοί θα συνεχίσουν να διατηρούν ένα ανοικτό και αποφασισμένο μέτωπο ενάντια στους κοινους μας καπιταλιστές, τους αριστοκράτες αλήτες και εκμεταλλευτές».
Οι εργάτες του Σικάγο είχαν επιλέξει να αποχωρήσουν από τα σωματεία της συνδικαλιστικής και κομματικής γραφειοκρατίας και να αυτοοργανωθούν, χωρίς διαμεσολαβητές, γιατί ήξεραν ότι η απελευθέρωση των ίδιων και της κοινωνίας έχει νόημα μόνο εφόσον πρόκειται για έργο δικό τους και ξεκινά από την ίδια την κοινωνία. Για τον ίδιο λόγο, απαξίωναν και τις εκλογές, θεωρώντας ότι αναπαράγουν λογικές ανευθυνότητας και ανάθεσης.
Προχωρούσαν σε Άγριες Απεργίες, και δεν επέτρεψαν ποτέ στο κράτος να έχει στα χέρια του το μονοπώλειο της βίας απέναντι στην κοινωνία · θεωρώντας ότι ένα σύστημα που αναπαράγεται με τη βία, μόνο με τη βία μπορεί να καταστραφεί, δεν δίστασαν να περιφρουρήσουν το κίνημά τους και αμυνθούν έμπρακτα απέναντι στις ανελέητες επιθέσεις της τάξης που τους εκμεταλλεύονταν και στα τσιράκια της, τις δυνάμεις καταστολής.
Σήμερα, σε μία συγκυρία όπου το κεφάλαιο αναδιαρθρώνεται μέσω του οχήματος της κρίσης και επιτίθεται συνολικά στα εργασιακά αλλά και σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, ο ταξικός πόλεμος συνεχίζεται. Απέναντι στα ‘ευέλικτα’ πεντάωρα, την ημιαπασχόληση, τις περικοπές μισθών και τις μειώσεις συντάξεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και την πρωτοφανή μαζική ανεργία, μόνη λύση για τους εκμεταλλευόμενους – από το 1886 – παραμένει η ανάπτυξη της κοινωνικής και ταξικής πάλης μέσα από μη διαμεσολαβημένες, αυτοοργανωμένες δομές αγώνα, με σκοπό την κοινωνική επανάσταση για την καταστροφή του κράτους και την κατάργηση της μισθωτής εργασίας και των αγορών, την κοινωνικοποίηση και αυτοδιαχείριση του κοινωνικού πλούτου. Για μια κοινωνία ισότητας, κοινοκτημοσύνης και αλληλεγγύης, για την αναρχία και τον κομμουνισμό.

Αναδημοσίευση από  http://namous.squat.gr/archives/320