Χριστούγεννα με τους αντάρτες

http://kokkinosfakelos.blogspot.gr/2013/12/blog-post_3.html

Παρισινή Κομμούνα 1871

http://www.youtube.com/watch?v=F1x3DMBSl6Q

Ήρθες πάλι ..ναζί καρναβάλι

Το έχουμε πει και θα το ξαναπούμε, αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνα ηλίθιοι, θα αποτελούσαν πρώτης τάξεως ευκαιρία για ένα ευχάριστο διάλειμμα μέσα στην ρουτίνα της καθημερινότητας. Τελευταίο τους ..κατόρθωμα, ο ισχυρισμός του παναγιώταρου ότι η φωτογραφία χρυσαυγίτη με την αμφίεση της Κου Κλουξ Κλαν μέσα στα γραφεία τους , τραβήχτηκε στα πλαίσια ενός αποκριάτικου πάρτυ.

Η περιβόητη δήλωση:  αποκριατικα παρτυ


Εμείς με τη σειρά μας, θέλουμε να βοηθήσουμε τους "αντισυστημικούς" φασίστες με μερικές ιδέες για το πώς μπορούν να δικαιολογήσουν ανάλογες άβολες παρεξηγήσεις στο μέλλον. Με την αντίστοιχη σοβαρότητα πάντα.

Αστυνομική αυθαιρεσία Επ.3583

http://www.kepik.gr/?p=854

Χωρίς Κορδόνια

Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010. Ώρα 5μ.μ. Πριν λίγο άφησα πίσω μου τον Γιώργο. Νοσηλεύεται ξανά στην Πνευμονολογική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Λάρισας. Καθώς οδηγώ, το βλέμμα μου πέφτει στη θέση του συνοδηγού. Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, μου υπενθυμίζει τη μαύρη επέτειο. Σήμερα είναι η συγκέντρωση για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η Μαρία με παρακινεί να μην πάω. Έχει λέει κακό προαίσθημα. Τραγική ειρωνεία ή απλώς σύμπτωση;

            Ώρα 6.30μ.μ. Τα αδέσποτα σκυλιά της πόλης έχουν πάρει τη θέση τους δίπλα στους διαδηλωτές και η πορεία ξεκινάει από την κεντρική πλατεία σε φόντο κόκκινο και μαύρο. Στην όψη της πρώτης τράπεζας, ένας διαδηλωτής γράφει στην τζαμαρία με μαύρο σπρέι τη λέξη ΛΗΣΤΕΣ. Η πρώτη πέτρα πέφτει πάνω στην προθήκη του υποκαταστήματος, ενώ το σπάσιμο μιας κάμερας ασφαλείας αποτελεί για την αστυνομία αιτία πολέμου. Τα δακρυγόνα και τα χημικά αρχίζουν να πέφτουν βροχή. Ο κόσμος πανικοβάλλεται και κάποιοι στην γωνία τρίβουν τα χέρια τους γελώντας κάτω από τα μουστάκια τους.

            Η πορεία όμως δεν διαλύεται και υποχωρεί στην πλατεία Λαού. Το κέντρο της πόλης θυμίζει πλέον πεδίο μάχης. Διαδηλωτές στήνουν πρόχειρα οδοφράγματα με κάδους απορριμμάτων και ρίχνουν πέτρες στα ΜΑΤ. Μία νέα επίθεση όμως με χημικά, δημιουργεί για άλλη μια φορά αποπνικτική ατμόσφαιρα και τρόμο. Ο κύριος όγκος της πορείας διασπάται και οι διαδηλωτές τρέχουν να σωθούν στα στενά. Χωρίς να το καταλάβω, βρίσκομαι ξανά στην κεντρική πλατεία μαζί με 30 άτομα περίπου.

Οι επιλογές μου εδώ και λίγη ώρα είναι ελάχιστες. Αν και δεν έχω προβεί σε καμία αξιόποινη και παράνομη πράξη (τι πάει να πει άραγε παράνομο στις μέρες μας;), οι φήμες ότι το κέντρο της Λάρισας έχει γεμίσει με ασφ-αλήτες, με αποτρέπουν να εγκαταλείψω τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Επιλέγω λοιπόν για λόγους ασφαλείας και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, να παραμείνω μαζί τους ως το τέλος. Αποφασίζουμε να κινηθούμε μέσα στο κέντρο της πόλης και να κατευθυνθούμε στην Ιατρική Σχολή κάνοντας χρήση του πανεπιστημιακού ασύλου,

Η αστυνομία όμως έχει πάρει εντολές να κάνει προσαγωγές, έστω και απ’ το σωρό. Θέλει να τελειώνει μια και καλή μ’ αυτή την επέτειο. Εξαπολύει άλλη μία μαζική επίθεση, με τις μηχανοκίνητες ομάδες ΔΙΑΣ να εφορμούν πάνω στους διαδηλωτές. Μας αναγκάζουν να κατευθυνθούμε στην οδό Κούμα. Τρέχοντας μέσα στον πεζόδρομο για να γλυτώσω από τις ορδές των ανθρώπων που θυμίζουν «μεσαιωνικούς πολεμιστές»,[1] νιώθω δύο χέρια να με γραπώνουν σαν δαγκάνες. Αμέσως οι δαγκάνες αυξάνονται σε έξι. Οι τρεις «αστακοί» με πολιτικά με ρίχνουν με δύναμη στο έδαφος και με ακινητοποιούν. Τι ειρωνεία! Σ’ αυτή τη γωνία είχα φιλήσει ένα βράδυ την πρώτη μου κοπέλα. Θυμάμαι ότι μου είπε χαμηλόφωνα στο αυτί πως θέλει να κάνουμε έρωτα. Τώρα, στο ίδιο σημείο, κάτι περίεργοι τύποι που κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσα μας, με διαβεβαιώνουν ότι θα μου κάνουν ακριβώς το ίδιο…

Λίγο παραπέρα, χαρούμενες παιδικές φατσούλες και αμέριμνοι πολίτες που κάνουν εκείνη την ώρα τα ψώνια τους «υπνωτισμένοι» από το πνεύμα των Χριστουγέννων, παρακολουθούν να σύρομαι σαν σεσημασμένος κακοποιός. Τα συμπαθή αυτά ζώα λοιπόν, οι «αστακοί», με οδηγούν όσο πιο γρήγορα γίνεται στο τμήμα Μεταγωγών Δικαστηρίων Λάρισας ώστε να μην προκαλέσουν την οργή των πολιτών που παρατηρούν μουδιασμένοι. Κατά τη διάρκεια της κράτησης μου στο τμήμα Μεταγωγών (κυρίως στην αρχή), με εξύβρισαν χυδαία και επιδίωξαν δια του εκφοβισμού να μου προσάψουν αβάσιμες κατηγορίες. Συν τοις άλλοις, μου ζήτησαν «ευγενικά» να βγάλω όλα τα ρούχα μου από τη μέση και πάνω και να κατεβάσω τη φόρμα και το εσώρουχο μου για να νιώσω μάλλον πιο άνετα…

Όσο ο χρόνος κυλούσε, οι ύβρεις και οι απειλές έδωσαν τη θέση τους στην ειρωνεία. Ένας απ’ αυτούς, ζήτησε να μάθει με τι ασχολούμαι. Του απάντησα ότι πριν λίγες μέρες απολύθηκα από το στρατό και σκοπεύω να ξεκινήσω το διδακτορικό μου. Από το βλέμμα του αμφιβάλλω αν κατάλαβε τι σημαίνει η λέξη. Επειδή όμως πρέπει να το εξέλαβε ως κάτι άκρως σημαντικό, με κοίταξε με ύφος καρδινάλιου και μου είπε με στόμφο σαν να ανακάλυψε τη βαρύτητα: «Καλά ρε που τα πουλάς αυτά; Έχεις μόνο 3.5 ευρώ στην τσέπη και θες να πιστέψω ότι κάνεις διδακτορικό»; Τόμπολα. Μετά απ’ αυτό, μόνο μειονεκτικά μπορείς να νιώσεις μπροστά σε τέτοιες προσωπικότητες που δικαιώνουν τον Νίτσε για τις δυνατότητες του Υπεράνθρωπου…

Στο τμήμα Μεταγωγών παρέμεινα για δύο ώρες μέχρι να ολοκληρωθεί η εξακρίβωση των στοιχείων μου. Αν και ζήτησα επίμονα από το σύνολο των παρευρισκομένων αστυνομικών να τηλεφωνήσω σε κάποιο δικηγόρο, η απάντηση που έλαβα ήταν αφοπλιστική: «Δεν ήρθε ακόμα η ώρα». Εκείνη τη στιγμή, ένας αστυνομικός με μπλε στολή πλησιάζει έξω από το κελί και μου λέει συνωμοτικά: «Εμείς οι δύο αν πιούμε έξω ένα καφέ, είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσουμε σε όλα». Μας χώριζε όμως η καγκελόπορτα και το αναβάλλαμε για κάποια άλλη φορά….

Κατά τις 9.30 το βράδυ με φωνάζουν να μαζέψω τα πράγματα μου. Με βάζουν σ’ ένα τζιπ και με οδηγούν στην Αστυνομική Διεύθυνση Λάρισας στη Νεάπολη. Εκεί, όπου τα καινούργια γραφεία μυρίζουν ακόμα μπογιά, οι αστυνομικοί με αποκαλούν «κύριε Κ». Με οδηγούν ευγενικά σ’ ένα κελί προσωρινής κράτησης και μου ζητάνε να περιμένω ώσπου να ολοκληρωθεί η εξακρίβωση των στοιχείων μου. Ένας Πακιστανός που δεν έχει άδεια παραμονής με κρατάει για λίγο παρέα μέχρι να έρθουν λίγη ώρα αργότερα οι υπόλοιποι προσαχθέντες διαδηλωτές.

Μολονότι δεν μου επιτρέπουν να επικοινωνήσω με κάποιον από τους οικείους μου, οφείλω να ομολογήσω ότι όλοι εκεί ήταν τυπικοί και μετρημένοι. Πήραν τα αποτυπώματα και τα στοιχεία μου, μέτρησαν το ύψος μου, με ρώτησαν τι χρώμα μάτια έχω και μετά από μια χαλαρή κουβεντούλα για τα πολιτικά μου φρονήματα και την οικονομική κρίση, μ’ άφησαν να φύγω. Ο αστυνομικός υπηρεσίας μου δίνει την τσάντα με τα πράγματα μου και με οδηγεί προς την έξοδο. Χαμογελώντας ειρωνικά με προτρέπει να του σφίξω το χέρι. Αρνούμαι. Βλέπεις "μάγκα", με φακέλωσες ήδη με το γάντι..

Γυρίζω την πλάτη μου και κατεβαίνω τα σκαλιά. Μετά από επτά ώρες είμαι και πάλι ελεύθερος. Περνώντας την πύλη κοντοστέκομαι για λίγο. Το φεγγάρι είναι ολόγιομο και η νύχτα παγωμένη. Στο βάθος του ορίζοντα αχνοφαίνονται οι καπνοί που βγαίνουν από τις καμινάδες του Νοσοκομείου που νοσηλεύεται ο Γιώργος. Βγάζω από την τσέπη τον αναπτήρα που μου χάρισε και ανάβω το τελευταίο μου τσιγάρο. Κάθε ρουφηξιά και μία σκέψη για τη μέρα που πέρασε.. για τη μέρα που έρχεται..

Η κάφτρα του τσιγάρου πλησιάζει στο τέλος. Φοράω την μαύρη κουκούλα και στρέφω το βλέμμα μου χαμηλά. Τι ανακούφιση ! Τα παπούτσια μου έχουν και πάλι κορδόνια...


ΥΓ: Ο τίτλος Χωρίς Κορδόνια παραπέμπει στη διαδικασία που ακολουθείται στα κρατητήρια κατά τη διάρκεια προσαγωγής ή σύλληψης ενός υπόπτου όπου εκτός από τα προσωπικά του αντικείμενα, του αφαιρούν και τα κορδόνια των παπουτσιών του, δήθεν για να μη μπορεί ν' αυτοκτονήσει.

                                                                                                              Στωικός Σακάτης ®

                                                                               

                                                                                                                               

---

[1] Στα απομνημονεύματά του ο Σπύρος Μαρκεζίνης, υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Χούντας αναφέρει, «…επηρεασμένος από όσα είδα εις την πλατείαν Χιλής εις το Παρίσι, όπου κατά σύμπτωσιν το έτος εκείνο ευρέθην όταν επρόκειτο να γίνη διαδήλωσις εις μνήμην του Αλιέντε είχον εντυπωσιασθή. Διότι είδα αστυφύλακας με μάσκας και ασπίδας που ενεθύμιζον πολεμιστάς του μεσαίωνος…».

Και τι δεν ήταν

«Ο Μεγάλος Δεκέμβρης»: Τα «κατορθώματα» των Άγγλων ιμπεριαλιστών στο Μετς, τη Γούβα και τον Αρδηττό

Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στον κόκκινο Δεκέμβρη του 1944 με τρία ακόμη χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το συγκλονιστικό βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη «Ο Μεγάλος Δεκέμβρης».
Ο γνωστός συγγραφέας, στο βιβλίο του αυτό περιγράφει λογοτεχνικά αλλά και με οργή τη μάχη των 33 ημερών, τη μάχη της Αθήνας, το πριν και το μετά της. Το βιβλίο γράφτηκε φορτισμένα, στη φωτιά των γεγονότων και του αγώνα. 

Ολοκληρώθηκε στις 16 Νοέμβρη του 1945. Μπορείτε να δείτε σχετικά και εδώ.   Γιατί οι Εγγλέζοι βομβάρδιζαν τον Αρδηττό Ο Αρδηττός δεν είχε κανένα λόγο να γίνει, όπως έγινε, ο πιο λυσσασμένος στόχος της Αεροπορίας και του Πυροβολικού . Αυτό το ήξερε και το Στρατηγείο των Εγγλέζων και το Στρατηγείο των Τσολιάδων, Και όμως απ’ το κοινό αυτό Στρατηγείο, δεχότανε μερόνυχτα ο Αρδηττός τον καταιγισμό των όλμων και των οβίδων. Και με γυμνό μάτι, και με διόπτρες, και με το μάτι του σπιούνου, τόβλεπαν και τόξεραν ότι δεν είχε πατήσει ούτε μύτη «γκάγκστερ». Γιατί λοιπόν αυτή η φωτιά κι αυτά τα θεριστικά πυρά των «σπιτφάιαρ»; Η εξήγηση είναι ανατριχιαστική, πρέπει όμως να τη μάθουν οι άνθρωποι.

 Πίσω απ’ αυτές τις «επιχειρήσεις» κρυβόταν μια σατανική μέθοδος σφαγής . Και να ποια: Το Παγκράτι μαστιζόταν από πείνα, δίψα, κρύο και θάνατο. Οι νοικοκυρές, που δεν πολυέδιναν πίστη στις συμμαχικές επαγγελίες γιατί δεν καταλάβαιναν αυτές από «υψηλή πολιτική», είχαν φυλάξει απ’ τις μέρες της κατοχής κάτι παλιομπίζελα και κάτι σούπες του μπακάλη. «Απελευθερωτές» έρχονται, σκέφθηκαν, καλού-κακαού ας πάρουμε τα μέτρα μας. Κι έτσι, κάτι από σούπα και μπιζέλι βρισκότανε στα ράφια. Και να, που χρειαστήκανε. Πώς όμως να μαγειρευτούν; Το αποκλεισμένο Παγκράτι δεν είχε ούτε σκόνη από κάρβουνο, ούτε πελεκούδι από ξύλο. Να, απάνου σ’ αυτό καταστρώθηκε το σχέδιο εναερίων επιχειρήσεων. Και να πώς: Πρωί –πρωί με το χάραμα, το πρώτο σμήνος των ¨σπιτφάιρ» κατέβαινε ως τις φούντες των πεύκων του Αρδηττού και με πλάγιες βολές από βαριά βλήματα θέριζε τα κλαδιά και με τον τρόπο αυτό ετοίμαζε ξυλεία για τις νοικοκυρές.

Η πράξη αυτή –δεν μπορώ να μην το εξάρω- φέρνει τη σφραγίδα της κατανόησης των αναγκών μας από τους προχτεσινούς εν όπλοις αδελφούς μας. Μόλις λοιπόν τα λιανοπαίδια και οι νοικοκυρές έβλεπαν την ξυλεία σωριασμένη στις πλαγιές του λόφου, τρέχανε να κάνουνε την προμήθεια για τη σούπα τους. Κείνη την ώρα κάποιο «σπιτφάιρ» έκανε την εμφάνισή του για να εξακριβώσει αν τελεσφόρησε η χριστιανική του πράξη. Και μόλις το εξακρίβωνε έδινε το σύνθημα. Κι ευτύς: Το πυροβολικό, οι όλμοι, τα μυδράλια και το εφεδρικό σμήνος των μαχητικών, πέφτανε απάνω στα παγιδευμένα γυναικόπαιδα. Να, γιατί  οι εγγλέζοι βομβάρδιζαν τον Αρδηττό.   «Βέρρυ Φάνυ»! Τα θωρακισμένα μεγαθήρια που τα τρόμαζαν τα παιδιά μας στον ύπνο τους, τώρα τα κυνηγούν με τα πιστόλια και τις πέτρες. Κι όμως. Κανένας οδηγός ή πυροβολητής δεν αυτοκτόνησε μέσα τους από ντροπή.

 Μια μέρα ένα «Σέρμαν» (Made in U.S.A.)μπούκωσε το στενό μας δρόμο και θέριζε μερόνυχτα. Ένας πεινασμένος τόλμησε να διασκίσει το δρόμο κι έπεσε λαβωμένος στο ρείθρο. Δυο ώρες βογγούσε καλώντας βοήθεια. Δυο έφηβοι τόλμησαν. Σύρθηκαν σαν φίδια απάνω στο κατάστρωμα του δρόμου και φτάσανε στον πληγωμένο. Μα πώς να τον σήκωναν; Εκεί, ακόμη μια φορά, η εφευρετικότητα της φυλής θαυματούργησε: Το ένα παιδί βγάζει το άσπρο του μαντήλι. Το άλλο βουτάει το χέρι του στο νωπό αίμα του πληγωμένου και ζωγραφίζει έναν παχύ, κόκκινο σταυρό. Έτσι, με το σήμα αυτό που σέβεται κάθε στρατιώτης σ’ όποια φυλή και σ’ όποιο στρατόπεδο κι αν ανήκει, σήκωσαν το λαβωμένο να τον μεταφέρουνε: "Όου, φάκιν. Ιτ ιζ βέρρυ φάνυ!» Πολύ αστείο!! …Στη μέση του δρόμου δυο μέρες τώρα κοίτονται τρία κορμιά και μια κόκκινη σημαιούλα… Και κανείς δεν ξεμυτίζει να τα πάρει. «Βέρρυ Φάνυ!»   Γιατί η Γούβα πέθαινε από δίψα ενώ είχε νερό Ως τις 14 του Δεκέμβρη είχαν στερέψει πια και τα πηγάδια. Τα παλληκάρια στα οδοφράγματα μπαΐλντιζαν από δίψα. Οι λαβωμένοι ζητούσαν λίγο γλυκό νερό. Πού να βρεθεί; Μια μέρα είπε το χωνί: «Πολίτες! Στο νεκροταφείο έχει νερό της Ούλεν. να πάτε με τάξη στην ουρά για να πάρετε από ένα κανάτι: Σας μίλησε η Λαϊκή Επιτροπή». Έτσι κι έγινε. Τα φλογισμένα στόματα των πολεμιστών δροσίστηκαν.

Την άλλη μέρα οι άμαχοι ξανακάνανε ουρά κάτου απ’ τα κυπαρίσσια του νεκροταφείου και περίμεναν. Άδικα. Το κιούγκι ήταν χαλασμένο. Τη νύχτα κάποιος γκεσταπικότατος «πατριώτης» το ξήλωσε. Το απόγευμα ένα συνεργείο του ΕΛΑΣ ξανάφκιαξε το κιούγκι κι εγκατέστησε φρουρά. Αυτό απέλπισε τον πατριώτη που χρησιμοποίησε το «άλλο μονοπάτι». Και να ποιο: Την άλλη μέρα καθώς ο κόσμος συναγμένος γέμιζε με τάξη τα κανάτια του ένα «Άγιον Σπιτφάιρ εν είδει περιστεράς εβεβαίου του λόγου το ασφαλές» και την επομένη το νερό του νεκροταφείου είχε αγιάσει απ’ το αίμα των αθώων. Την άλλη μέρα δεν πήγε κανείς για νερό. Μα ούτε και το σπιτφάιρ. Την άλλη το ίδιο. Το ίδιο και την Τρίτη. Οι διψασμένοι ξεθάρρεψαν. Ξανατόλμησαν. (Την ίδια μέρα στη γέφυρα του Μετς πιάστηκε από μια γυναίκα ο «πατριώτης» με το σχεδιάγραμμα του Νεκροταφείου κι εκτελέστηκε επί τόπου). Το «Άγιον Πνεύμα» όμως εκδικήθηκε το θάνατό του. Την επομένη ένα κομπολόι από μπόμπες πήρε το αίμα του υιού του πίσω.   

Αναδημοσίευση: http://istorika-ntokoumenta.blogspot.gr/2013/06/blog-post_1734.html

Σώκρατες 1954-2011

 

Η δυσάρεστη είδηση του θανάτου του Σόκρατες μας δίνει τη δυνατότητα ν’ ασχοληθού-με με το πραγματικό ποδόσφαιρο και να ξεφύγουμε από τη σαπίλα και τη βρομιά του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Θα μπορούσαμε να τον αποκαλέσουμε ποδοσφαιριστή, ιδιόμορφο, γιατρό, επαναστάτη, καλλιτέχνη, βιρτουόζο, πολιτικό ον, ηγέτη, αυτοκαταστροφικό και θα είχαμε αρκετά επιχειρήματα για να στηρίξουμε κάθε μία από τις παραπάνω ιδιότητες. Πολύ απλά, γιατί με τις πράξεις του και τη γεμάτη δράση και πάθη ζωή του άφησε το στίγμα του σε ό,τι κι αν καταπιάστηκε. Αποτελεί μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα αθλητικό πρόσωπο μας δίνει τη δυνατότητα να προβάλουμε το ποδόσφαιρο της πολιτικοποίησης και της αντίστασης. Αν και αθλητική η στήλη, θα μας απασχολήσουν πολύ λίγο αυτά που έκανε εντός των αγωνιστικών χώρων. Οχι γιατί είναι αμελητέα και ανάξια αναφοράς, αλλά γιατί ο Σόκρατες, ως ποδοσφαιριστής - πολιτικό ον, παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αλλωστε, όποιος ενδιαφέρεται να δει τα σπάνιας ομορφιάς γκολ που πέτυχε στο Μουντιάλ της Ισπανίας το 1982, κόντρα στη Ρωσία του Ντασάεφ και στην Ιταλία του Τζοφ, είναι εύκολο να τα βρει στο διαδίκτυο.
 

Ο Σόκρατες είναι η πιο ενδιαφέρουσα ποδοσφαιρική προσωπικότητα της Βραζιλίας, μάλλον και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, αφού σε αντίθεση με τους παχυλούς τραπεζικούς λογαριασμούς και τον καθωσπρεπισμό του Πελέ και άλλων είχε να επιδείξει το πάθος του για το τσιγάρο και το αλκοόλ και τους αγώνες του υπέρ της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ηταν ο πρωτότοκος γιος μιας πάμφτωχης οικογένειας, ενταγμένης όμως στο κομμουνιστικό κίνημα της Βραζιλίας. Ο ίδιος έλεγε πως θυμάται τον πατέρα του να καίει τα βιβλία των μπολσεβίκων, μόλις έγινε το πραξικόπημα της στρατιωτικής χούντας. Γι’ αυτό και, σε αντίθεση με αρκετές περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που κατάφεραν να βγουν από τη φτώχεια εξαιτίας της μπάλας, ο πρώτος σταθμός της δικής του ζωής ήταν η αποφοίτησή του από την Ιατρική Σχολή. Υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο στη Μποταφόγκο μετά την απόκτηση του πτυχίου του, το 1978. Από τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα απέδειξε ότι είναι διαφορετικός από τον κλασικό ποδοσφαιριστή. Στο τέλος του 1978 πήρε μεταγραφή για την Κορίνθιανς, συνεχίζοντας παράλληλα τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην αθλητιατρική. Σύντομα ήρθε σε κόντρα με τους οπαδούς της ομάδας, εξαιτίας της άρνησής του να πανηγυρίζει έντονα τα γκολ του. Οι οπαδοί διαμαρτυρήθηκαν στον πρόεδρο της ομάδας, αυτός «έπεισε» τον Σόκρατες να γίνει πιο διαχυτικός και τότε λανσάρισε έναν πανηγυρισμό-παρωδία, πέφτοντας στα γόνατα και υψώνοντας τα χέρια στον ουρανό.
 

Πολύ γρήγορα η σχέση του με τους οπαδούς αποκαταστάθηκε και έγινε ο παίχτης-σημαία της ομάδας, κυρίως λόγω της εξωαγωνιστικής του δράσης. Η Κορίνθιανς ήταν η εργατική ομάδα του Σάο Πάουλο, που ιδρύθηκε από μια ομάδα μεταναστών εργατών το 1910, μια εποχή που το ποδόσφαιρο ήταν ένα ελιτίστικο άθλημα που παιζόταν μόνο από απόγονους Βρετανών ή από κόσμο που εργαζόταν σε βρετανικές εταιρίες, γι’ αυτό και ο Σόκρατες δεν δυσκολεύτηκε να  δημιουργήσει τη «Democracia Corinthiana» («Δημοκρατία της Κορίνθιανς»). Με υπόβαθρο την αριστερή βάση των φιλάθλων και τη φιλελεύθερη διοίκηση, ο Σόκρατες και οι συμπαίκτες του θέσπισαν ένα διαφορετικό σύστημα διοίκησης του συλλόγου, που προέβλεπε ψηφοφορία για κάθε απόφαση, ανεξαρτήτως σημασίας. Για απλά θέματα, όπως η ώρα του γεύματος, μέχρι σημαντικά, όπως η πρόσληψη ή η απόλυση κάποιου ανθρώπου, απαιτούνταν ψηφοφορία, στην οποία συμμετείχαν απαράβατα όλοι οι εργαζόμενοι στο σύλλογο, ενώ κάθε ψήφος είχε την ίδια βαρύτητα (από το φροντιστή της ομάδας μέχρι τον πρόεδρο).
 

Η «Democracia Corinthiana» δεν περιορίστηκε στα εσωτερικά της Κορίνθιανς. Πολύ συχνά οι παίχτες της «τιμάο» τύπωναν στις φανέλες τους, αντί για χορηγούς, πολιτικά μηνύματα υπέρ της δημοκρατίας (η Βραζιλία ήταν τότε υπό στρατιωτικό καθεστώς), ενώ κάποιες εμφανίσεις είχαν τα νούμερα και τα γράμματα αναποδογυρισμένα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το καθεστώς και την κοινωνική κατάσταση. Το 1982, η «τιμάο» κατακτά το πρωτάθλημα Παουλίστα, με τους ποδοσφαιριστές στο τελευταίο παιχνίδι της σεζόν να φορούν φανέλα με τη λέξη «δημοκρατία» στην πλάτη. Για το γεγονός αυτό ο Σόκρατες αναφέρει: «Ισως ήταν η πιο τέλεια στιγμή που έχω βιώσει. Είμαι σίγουρος πως ισχύει το ίδιο για το 95% των συμπαικτών μου. Ηταν η σπουδαιότερη ομάδα που έχω αγωνιστεί ποτέ, επειδή επρόκειτο για κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο. Οι πολιτικές νίκες μου είναι πιο σημαντικές απ’ αυτές ως επαγγελματίας παίκτης. Ενα παιχνίδι τελειώνει σε 90 λεπτά, όμως η ζωή συνεχίζεται». Παρά τις αφόρητες πιέσεις του στρατιωτικού καθεστώτος, που απει-  λούσε με σκληρές συνέπειες, την τριετία 1982-84 ηχούσε παντού το σύνθημα «νίκη ή ήττα, αλλά πάντα δημοκρατικά» και η Κορίνθιανς κατακτά τον πολιτειακό τίτλο το 1982 και το 1983, αποπληρώνοντας όλα τα χρέη της και δημιουργώντας ένα σημαντικό αποθεματικό.
 

Το 1984, ο Σόκρατες είναι πλέον ένας θρύλος στη χώρα. Είναι ο αρχηγός της «σελεσάο» του 1982, της μοναδικής ομάδας που μπορεί να συγκριθεί μ’ αυτή του 1970 κι ας μην κατάκτησε τον τίτλο στα γήπεδα της Ισπανίας. Είναι ο αρχηγός που έδωσε το «δεκάρι» στον Ζίκο, δηλώνοντας πως εκείνος είναι ο «βασιλιάς» της ομάδας, κρατώντας για τον εαυτό του το «οχτάρι» και το ρόλο του «πρίγκιπα», όπως έλεγε γελώντας, αποδεικνύοντας έτσι πως γι’ αυτόν το ποδόσφαιρο είναι πάνω απ’ όλα ένα παιχνίδι συλλογικό, στο πλαίσιο του οποίου αναδεικνύεται η ατομικότητα και το ταλέντο του καθένα. Ολόκληρη η ποδοσφαιρόφιλη ανθρωπότητα έχει υποκλιθεί στο ταλέντο του «γιατρού», που με το πανύψηλο κορμί του, το αρχοντικό στιλ παιχνιδιού και τα συνεχή «τακουνάκια» γεμίζει το γήπεδο, αλλά και στην έντονη προσωπικότητά του, που τον κάνει να ξεχωρίζει από οποιονδήποτε άλλο μεγάλο ποδοσφαιριστή του παρόντος και του παρελθόντος. Η κατάσταση στη χώρα είναι έκρυθμη. Σε μία πολιτική συγκέντρωση, μπροστά σε 1.500.000 κόσμο, ο Σόκρατες παίρνει το μικρόφωνο και αποθεώνεται, όταν υπόσχεται πως θα απορρίψει κάθε πρόταση μεταγραφής από την Ιταλία, εάν η Βουλή περάσει τη συνταγματική αναθεώρηση που προέβλεπε μεταξύ άλλων ελεύθερες εκλογές.
 

Η συνταγματική αναθεώρηση δεν έγινε και ο Σόκρατες αναχωρεί για την Ιταλία και τη Φιορεντίνα, όπου δεν αργεί να έρθει σε πλήρη ρήξη με την αγριανθρωπική νοοτροπία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Αυτός θέλει να πίνει ελεύθερα το ποτό του και να σβήνει το τελευταίο τσιγάρο λίγο πριν πατήσει τον αγωνιστικό χώρο κι όχι να μετατραπεί σε μια μηχανή που θα παράγει θέαμα για να το πουλάνε οι καπιταλιστές (είναι χαρακτηριστικό ότι αυτός, ο αρχηγός της εθνικής Βραζιλίας, ποτέ δεν απέκτησε ατζέντη). Κάνει μια ανεπιτυχή προσπάθεια να δημιουργήσει  μια «Democracia Fiorentina» (η συντριπτική πλειοψηφία των συμπαικτών του τον απομόνωσε). Eρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη φιλοσοφία του ιταλικού πρωταθλήματος και ένα χρόνο αργότερα επιστρέφει στη Βραζιλία. Η φθίνουσα πορεία έχει αρχίσει. Το σύγχρονο επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν χωράει τη λογική του Σόκρατες. Η «Democracia Corinthiana» ήταν μια σύντομη παρένθεση, ένα καλοκαίρι ουτοπίας, ίσα-ίσα για να μας θυμίζει πώς θα είναι το ποδόσφαιρο του μέλλοντος, το ποδόσφαιρο της κομμουνιστικής κοινωνίας.
 

Το 1989 σταματάει ουσιαστικά την ποδοσφαιρική του καριέρα. Δουλεύει πλέον ως γιατρός, όμως συνεχίζει ν’ αγωνίζεται για τα δικαιώματα των παιχτών. Ερχεται σε αντιπαράθεση με το Εργατικό Κόμμα (το κόμμα του Λούλα και της σημερινής προέδρου της Βραζιλίας), το οποίο δεν αποδέχεται τους ποδοσφαιριστές ως εργαζομένους, διατηρεί στήλη σε βδομαδιάτικο πολιτικό περιοδικό και είναι πολιτικός ακτιβιστής, αρνούμενος όμως να κατέβει στον εκλογικό στίβο. Ο Σόκρατες ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τρία πρόσωπα, τα ονόματα των οποίων έδωσε στα παιδιά του: Τσε (Γκεβάρα), Φιδέλ (Κάστρο) και Τζον (Λένον). Γράφεται κατά κόρον, ότι πρόωρα στον τάφο τον έστειλαν οι δυο άλλες δυνατές αγάπες του, ο καπνός και το αλκοόλ. Μιλώντας ιατρικά, έτσι είναι. Ας σκεφτούμε, όμως, πριν βιαστούμε να κρίνουμε επιφανειακά, πόση δυστυχία βιώνουν τέτοιοι άνθρωποι, ταλαντούχοι, παρορμητικοί, με όνειρα και σχέδια για τη ζωή, όταν συνθλίβονται από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, χωρίς να καταφέρνουν να βρουν μια ασφαλή διέξοδο στην οργανωμένη επαναστατική δράση. Ας σκεφτούμε πώς θέρισε η ηρωίνη και το αλκοόλ την αφρόκρεμα των τεράστιων μαύρων μουσικών της μεταπολεμικής Αμερικής, που ήξεραν ότι γράφουν ξανά την ιστορία της μουσικής και ταυτόχρονα υπέφεραν από τις διακρίσεις και το ρατσισμό.
 

Τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής, ο Σόκρατες μπήκε στο νοσοκομείο και το επόμενο πρωί πέθανε, λίγες ώρες μετά την κατάκτηση από την Κορίνθιανς ενός τίτλου. Ενός λεπτού σιγή κρατιέται συχνά στα γήπεδα. Παίχτες, όμως, με σηκωμένες γροθιές γύρω από τη σέντρα δεν έχουν ξανασταθεί. Μόνο ο Σόκρατες θα μπορούσε να τιμηθεί μ’ έναν τέτοιο αποχαιρετισμό. Οσο για τους οπαδούς, που βίωναν παράξενα συναισθήματα, τον ξεπροβόδισαν φωνάζοντας «obrigado» («σου χρωστάμε»).
 

Κος Πάπιας