Άνεργοι υπάλληλοι εκτίθενται σε βιτρίνα για να βρουν δουλειά

Με την ανεργία στην Ευρώπη να έχει φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ, ακόμα και καταρτισμένοι επαγγελματίες εξακολουθούν να δυσκολεύονται να βρουν μια θέση εργασίας.
Έτσι η δανική εταιρεία με την επωνυμία Reputation Copenhagen σκέφτηκε έναν πρωτότυπο τρόπο για να βοηθήσει τους ανέργους να βρουν δουλειά. Αντί να στέλνουν διαρκώς βιογραφικά, τα οποία καταλήγουν, εν τέλει, στον κάλαθο των αχρήστων, να εκθέσουν εαυτούς σε μία βιτρίνα και να λειτουργήσουν ως εμπόρευμα.

Ένα μικρό γραφείο τοποθετήθηκε στη βιτρίνα της εταιρείας, όπου κάθε μέρα και για 3 ώρες, ένας άνεργος κάθεται στην καρέκλα και εργάζεται, ελπίζοντας να τραβήξει την προσοχή εργοδοτών που θα έχει ανάγκη τις υπηρεσίες του.
«Μπορεί να φαντάζει ως απελπισμένη και υποτιμητική πράξη όμως λειτουργεί, αφού από τα τρία άτομα που κάθονται καθημερινά προσλαμβάνεται το ένα!» λέει ο Alexander Peitersen , διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας.
«Είμαι πρόθυμος να δοκιμάσω οτιδήποτε», λέει στη «Wall Street Journal» ο Hannibal Camel Holt, ένας άνεργος πολιτικός επιστήμονας, και συνεχίζει: «Παρά τα προσόντα και μιλώντας έξι γλώσσες, ήδη ψάχνει για δουλειά τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Μπορεί να νιώθω σαν πίθηκος σε ένα κλουβί και όλοι να με κοιτάζουν σαν αξιοθέατο, όμως εάν έχω έστω και μία πιθανότητα να εργαστώ δεν με πειράζει καθόλου αυτό».
Η ιδέα έχει προσελκύσει των ενδιαφέρον των ΜΜΕ αλλά και των παρακείμενων εταιρειών που σκέφτονται σοβαρά πλέον το ενδεχόμενο της επιλογής των υπαλλήλων τους από τις βιτρίνες.

Πηγή: iefimerida.gr

Η Σκωτία ανεμίζει τη Λευκή Βίβλο της ανεξαρτησίας

Η κυβέρνηση της Σκωτίας αναμένεται να παρουσιάσει σήμερα Τρίτη την πολύ-αναμενόμενη «Λευκή Βίβλο» για την ανεξαρτησία της Σκωτίας από το Ηνωμένο Βασίλειο, η οποία, όπως διατείνεται η τοπική κυβέρνηση, είναι το πιο ολοκληρωμένο και λεπτομερές σχέδιο που δημοσιεύτηκε για το θέμα αυτό.

Ένα αγόρι ανεμίζει σημαία υπέρ της ανεξαρτησίας της Σκωτίας στη διαδήλωση που έγινε στο Εδιμβούργο στις 21 Σεπτέμβρη Η «Λευκή Βίβλος» είναι ένα έγγραφο με περισσότερες από 200 σελίδες και περιλαμβάνει κάπου 650 απαντήσεις σε ερωτήσεις σχετικά με το τι θα σήμαινε η ανεξαρτησία, τόνισε η περιφερειακή κυβέρνηση της Σκωτίας, η οποία είναι υπό την ηγεσία του Εθνικού Κόμματος που έχει ταχθεί υπέρ της ανεξαρτησίας.
«Ο οδηγός και οι απαντήσεις που προσφέρει θα δείξει με σαφήνεια τη διαφορά που μπορούμε να έχουμε στη Σκωτία, αν οι αποφάσεις για το μέλλον λαμβάνονται από εκείνους που νοιάζονται περισσότερο για τη Σκωτία, δηλαδή το λαό της Σκωτίας», δήλωσε ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Νικ Στάργκεον που αναμένεται να παρουσιάσει το κείμενο στη Γλασκώβη από κοινού με τον πρωθυπουργό Άλεξ Σάλμοντ. Οι δύο τους θα απαντήσουν σε ερωτήσεις για το νόμισμα που θα χρησιμοποιεί η ανεξάρτητη Σκωτία, πώς θα εκμεταλλευτεί τον πετρελαϊκό της πλούτο, αν θα τον μοιράζεται με την Αγγλία , αν θα είναι μέλος της ΕΕ , και τι θα συμβεί με τα συστήματα φορολογίας και την υγεία.
Οι Σκωτσέζοι καλούνται να ψηφίσουν στις 18 Σεπτεμβρίου του 2014 για το αν επιθυμούν να γίνουν ανεξάρτητο κράτος εγκαταλείποντας τα 300 χρόνια της ένωσης με την υπόλοιπη Βρετανία. Στην περίπτωση που υπερισχύσει το «ναι» στο δημοψήφισμα, η περιφερειακή κυβέρνηση της Σκωτίας όρισε την 24η του Μάρτη του 2016 ως «Ημέρα της Ανεξαρτησίας». Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη δημοσκόπηση, η οποία διεξήχθη για λογαριασμό της εφημερίδας Sunday Times και του Real Radio Scotland, το 47% των Σκωτσέζων ήταν αντίθετοι με την ιδέα της ανεξαρτησίας, ενώ το 38% τάσσονται υπέρ.

Οι ξεχασμένοι νεκροί της δημοκρατίας

ξεχασμένοι νεκροί

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: José Buenaventura Durruti Dumange (14 Ιουλ, 1896 - 20 Νοεμβρίου 1936)

Στις 7 Ιανουαρίου του 1921, ένας νεαρός μηχανικός των σιδηροδρόμων, ονόματι Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι, εγγραφόταν στους καταλόγους των μελών της αναρχοσυνδικαλιστικής Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας της Ισπανίας, της θρυλικής Confederacion Nacional del Trabajo (CNT). Δεκαπέντε χρόνια μετά, θα σκοτωνόταν, υπηρετώντας το υπέρτατο όνειρο του ανθρώπου.

Η καταγραφή της περιουσίας του, όταν...χάθηκε από μια, πιθανώς όχι και τελείως αδέσποτη, σφαίρα, που τον χτύπησε πισώπλατα, είναι ενδεικτική της ζωής του: «δύο αλλαξιές, δύο πιστόλια, ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου κι ένα ζευγάρι κιάλια». Αδιάφθορος, ακτιβιστής, βαθύτατα ηθικός, γενναίος, ικανός να εμπνεύσει, ωραίος και επιβλητικός με γέλιο και βλέμμα μικρού παιδιού, ο Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι υπήρξε η προσωποποίηση της επαναστατικής ακεραιότητας, πολύ πριν τον Τσε. Κι ένα ίνδαλμα για δεκάδες παιδιά της εποχής, σαν τον Τσε.

Ήταν ένα γνήσιο τέκνο του 20ου αιώνα. Με όλη τη βία, τη φρίκη, το αίμα που τον έπνιξε, αυτός ο αιώνας που έφυγε είχε ένα χαρακτηριστικό μοναδικό: ήταν ο πρώτος στον οποίο ακούστηκαν δυνατά και καθαρά οι φωνές των λαών, ο πρώτος στον οποίο οι προλετάριοι είχαν φωνή και τη δύναμη να αγωνιστούν για μιαν αταξική κοινωνία. Πουθενά η φωνή τους δεν ακούστηκε τόσο καθαρή όσο στην Ισπανία του 1936, στη χρυσή γη της Καταλωνίας, όπου το όραμα του ελευθεριακού κομμουνισμού πήρε σάρκα και οστά σε μια κοινωνία πρότυπο -και προδόθηκε φρικτά από τον «ορθόδοξο κομμουνισμό», παραδιδόμενη στα χέρια των φασιστών του Φράνκο. Η αλήθεια για την οδυνηρή προδοσία, ήταν εκείνη που οδήγησε, προσχεδιασμένα κι ύπουλα, την προσωπικότητα του Ντουρούτι στα μικρά γράμματα της Ιστορίας. Ο Ντουρούτι, οι σύντροφοί του κι ο αγώνας τους ήταν η απόδειξη της συνείδησης κι αγωνιστικότητας των εργατών κι αγροτών, ήταν η απόδειξη πως δεν χρειάζονταν «εκπαίδευση» και «δικτατορία του προλεταριάτου», ούτε «εκκαθαρίσεις» σαν αυτές του Στάλιν για να επιτευχθεί το περίφημο «τελευταίο στάδιο της επανάστασης».

Ο Ισπανικός εμφύλιος δεν ήταν ένας πόλεμος μεταξύ φασιστών και «δημοκρατικών», όπως επιδιώκεται να εμφανιστεί. Ήταν, για την Καταλωνία, την Αραγόνα, την Ανδαλουσία, ένας πόλεμος των κυρίως αναρχικών δυνάμεων της επανάστασης, κατά των φασιστικών και άλλων δυνάμεων της αντίδρασης, στον οποίο ο ρόλος των «ορθόδοξων» (σταλινικών) κομμουνιστών είναι (τουλάχιστον) αμφιλεγόμενος. Οι πιστοί του Στάλιν προσπάθησαν (και σε ένα βαθμό πέτυχαν) να παρουσιάσουν τη σύγκρουση ως «δημοκρατία κατά φασισμού», αποκρύπτοντας τον πραγματικό τους ρόλο, τον ρόλο των αντεπαναστατικών δυνάμεων που υιοθέτησαν «κατά διαταγή». Οι πιστοί του Στάλιν πολέμησαν για τη διάλυση των αυτό-οργανωμένων εργατικών και αγροτικών ευλευθέρων κοινοτήτων και σαμποτάρισαν την αναρχική πολιτοφυλακή, αρνούμενοι, μέσω των τοπικών και της κεντρικής κυβερνήσεων, στις οποίες μετείχαν, να επιτρέψουν τον εξοπλισμό των εργατών κι αγροτών - όταν ο Ντουρούτι ζήτησε λεφτά για όπλα, ο χρυσός της Ισπανίας μεταφέρθηκε «προς φύλαξη» στην ΕΣΣΔ, γιατί ο Ντουρούτι αν δεν του τον έδιναν θα τον έπαιρνε. Ας σημειωθεί, για την ιστορική αλήθεια, ότι, οι μη σταλινικοί (μη «ορθόδοξοι», τότε) μαρξιστές, οι τροτσκιστές και κάποιοι παλαιομαρξιστές, στάθηκαν στο πλευρό των αναρχικών, αλλά οι δυνάμεις τους ήταν πολύ μικρότερες. Σύμφωνα, πάντως, με πολλές πηγές, τόσο οι μη ορθόδοξοι μαρξιστές όσο κι η CNT υπήρξαν στόχοι των σταλινικών μυστικών υπηρεσιών, που εργάστηκαν για τον αποσυντονισμό και την αποτυχία της επανάστασης.

Ο Ντουρούτι ήταν, λοιπόν, και παραμένει μια οδυνηρή μνήμη για την κυρίαρχη μαρξιστική άποψη. Αυτό που ποτέ δεν του συγχώρεσαν οι σταλινικοί κομμουνιστές, ήταν το γεγονός ότι προσωποποίησε την απόδειξη του πόσο λάθος είχαν, όταν υποστήριζαν πως, «η επανάσταση έπρεπε να περιμένει ο τέλος του εμφυλίου» και «δεν μπορούσαν να γίνουν αλλαγές στις δομές παραγωγής, πριν τελειώσει ο εμφύλιος». Ο Ντουρούτι διέβλεπε πως, οι υπαγορευμένες από την σταλινική ΕΣΣΔ αυτές θέσεις ήταν ένας τρόπος «αναβολής» της σύγκρουσης μεταξύ «ορθοδόξων» κομμουνιστών κι αναρχικών. Ήξερε πως, μεγαλύτερος εχθρός των σταλινικών δεν ήταν ο Φράνκο: ήταν οι αναρχικοί που αποδείκνυαν περίτρανα ότι η επανάσταση ήταν στη φύση του ανθρώπου.

Ποιος ήταν αυτός ο άνδρας που κατόρθωσε με τη ζωή του να προσωποποιήσει το όνειρο και την επανάσταση ενός ολόκληρου λαού; Ήταν ένας παθιασμένος αγωνιστής, ένας πιστός φίλος και σύντροφος, ένας καλός πατέρας κι αδελφός. «Είχε αυτοκρατορική, ωραία κεφαλή, γελούσε σαν παιδί κι έκλαιγε αυθόρμητα μπρος σε κάθε ανθρώπινη τραγωδία. Έβλεπες στη μορφή του ότι είχε γεννηθεί για ήρωας» θυμίζει ο Χιού Τόμας, ένας από τους ιστορικούς της περιόδου. «Μια αληθινή κυψέλη ενέργειας» τον χαρακτηρίζει η Έμμα Γκόλντμαν και θυμάται πως της είπε, όταν ανέλαβε τον επαναστατικό στρατό, πως «ήταν αναρχικός όλη του τη ζωή και θα το θεωρούσε πολύ λυπηρό να μετατραπεί σε στρατηγό και να διοικεί γιατί, πιστεύει στην ελευθερία του ανθρώπου, την ελευθερία που πηγάζει από τη υπευθυνότητα». Η ίδια σημειώνει: «Θεωρεί την πειθαρχία απαραίτητη, μα πρέπει να είναι μια πειθαρχία που θα ξεκινά από την καρδιά, από την απόφαση για την επιτυχία του κοινού σκοπού και την ισχυρή αίσθηση της συντροφικότητας».

Ο Μπουναβεντούρα Ντουρούτι γεννήθηκε στην Ισπανική Λεόν, τις 14 Ιουλίου του 1896 �πολλοί λίγα μέλη της αναρχικής άνοιξης της Ισπανίας είχαν γεννηθεί στη Λεόν. Η βιομηχανική Καταλωνία κι η θερμόαιμη Ανδαλουσία ήταν οι τόποι όπου αναπτύχθηκε το αναρχικό κίνημα της Ιβηρικής. Ο Μπουναβεντούρα ήταν ένας από τους εννιά γιους της οικογένειας ενός σιδηροδρομικού �όπως ήταν κι ο Μιχαήλ Μπακούνιν. Το ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα των σιδηροδρομικών ήταν από τα ισχυρότερα και πιο προοδευτικά, η σπανιόλικη οργάνωσή τους ήταν από τα θεμέλια της επανάστασης στην ιβηρική. Ο πατήρ Ντουρούτι δήλωνε πολιτικά ελευθεριακός σοσιαλιστής, και με τις αρχές του σοσιαλισμού θέλησε να αναθρέψει τα παιδιά του. Από όλα τους, ξεχώριζε τον Μπουοναβεντούρα. Ο γιος του αυτός ήταν ιδιαίτερα όμορφος, με μιαν μεσογειακή ωραιότητα, γελαστός, καλοδεμένος, χειροδύναμος και με μιαν έμφυτη λες αίσθηση του δικαίου. Όταν, λοιπόν, στα 14 του, ο μικρός τελείωσε με τις βασικές σπουδές, ο πατέρας του τον πήρε κοντά του. Ο Μπουοναβεντούρα εργάζεται ως εκπαιδευόμενος μηχανικός στους σιδηροδρόμους, δίπλα στον πατέρα του και δεκάδες ακόμη πιστούς των επαναστατικών ιδεών, σε μια εποχή έντονων ιδεολογικών ζυμώσεων και αντιπαραθέσεων.

Το 1917, ενώ ακόμη εργάζονταν στους σιδηροδρόμους, η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών (Union General de Trabajadores-UGT) που ελέγχονταν από μετριοπαθείς σοσιαλιστές, κήρυξε απεργία διαρκείας στους σιδηροδρομικούς, στην οποία για πρώτη φορά έλαμψε το άστρο του ως συνδικαλιστής. Η απεργία μετεξελίχθηκε σε γενική απεργία των εργατών, λόγω της κυβερνητικής αδιαλλαξίας, και πνίγηκε στο αίμα όταν η κυβέρνηση απάντησε «δυναμικά», στέλνοντας τον στρατό. Εβδομήντα νεκροί, 500 τραυματίες και 2.000 συλλήψεις �ανάμεσά τους δεν ήταν ο Ντουρούτι, πάντως, που ξέφυγε καταφεύγοντας στη Γαλλία για λίγο, όπως επί δεκαετίες έπρατταν οι Βάσκοι. Τα επόμενα τρία χρόνια εργάζεται στη Γαλλία ως μηχανικός, ενώ, ιδεολογικά, βαδίζει σταθερά προς μία πιο ριζοσπαστική πολιτική στάση. Πολλοί θεωρούν ότι, η βάρβαρη κρατική αστυνομική επέμβαση στη Λεόν το 1917 και τα χρόνια της εξορίας, ήταν αυτά που έχτισαν τον ακέραιο επαναστατικό του χαρακτήρα.

Η επιστροφή του στην Ισπανία, μέσα από τα βάσκικα βουνά, σήμανε και την ένταξή του στο οργανωμένο αναρχικό κίνημα της χώρας. Δεν επέστρεψε μόνος από το Παρίσι. Συνοδευόταν από την αγαπημένη του, σύντροφο της ζωής του, γαλλίδα, Εμιλιέν, που λίγο αργότερα έφερε στη ζωή την κόρη τους, Κολέτ. Υπακούοντας τη συγκυρία, κατευθύνεται στη Βαρκελώνη, όπου το αναρχικό κίνημα ανθεί παρά τις βίαιες και θανατηφόρες επιθέσεις του καθεστώτος κατά των επαναστατών εργατών, οι οποίοι εργάζονταν με χαμηλότερα του μέσου ημερομίσθια, εκτεθειμένοι σε εργατικά ατυχήματα κάθε είδους, ζώντες σε άθλιες συνθήκες. Η επανάσταση δεν ήταν ιδεολόγημα, ήταν ανάγκη, έκφραση του ενστίκτου επιβίωσης των εργατών της Καταλωνίας. Οι «εξαφανίσεις», συλλήψεις και φυλακίσεις (εκάστοτε κι εκτελέσεις) αναρχικών ήταν στην ημερήσια διάταξη, όπως κι οι απολύσεις όσων εργατών εξεδήλωναν την επαναστατική τους ιδεολογία. Οι απεργίες θεωρούνταν παράνομες, ο στρατιωτικός νόμος ήταν στην ημερήσια διάταξη, οι ηγέτες κι οι ξεχωριστές φυσιογνωμίες του κινήματος δολοφονούνταν από μυστικούς αστυνομικούς ή μπράβους των εργοδοτών, κάποιοι «εξαφανίζονταν», κάποιοι «σκοτώνονταν αποπειρούμενοι να δραπετεύσουν», αλλά τίποτε δεν μπορούσε να σταματήσει την εργατική ανταρσία στην καρδιά της βιομηχανικής Ισπανίας, τη Βαρκελώνη. Μέλη της αναρχικής οργάνωσης, σύντομα αποφάσισαν πως η μόνη απάντηση στη βία, είναι η βία. Το σύνθημα «βία στη βία της εξουσίας» γεννήθηκε κι έγινε πράξη, από άνδρες αποφασισμένους, δυνατούς και βαθύτατα ηθικούς, όπως ο Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι και φίλος και σύντροφός του, εργάτης αρτοποιίας, Φρανσίσκο Ασκάσο, ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης των «Αλληλέγγυων», των Los Solidarios. Μπορεί η αναρχική ιδεολογία να είναι αντίθετη στην εκδίκηση και την αυτοδικία, αλλά η συγκυρία ήταν τέτοια που, οι δύο άνδρες ήξεραν πως είχαν, τουλάχιστον ηθικά, στο πλευρό τους την πλειονότητα των εργατών.

Ο πρώτος στόχος των δύο φίλων ήταν υψηλός: αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον πρόεδρο της κυβέρνησης, σε απάντηση της δολοφονίας του προέδρου της CNT. Τους πρόλαβαν κάποιοι άλλοι σύντροφοί τους � ο Ντάτο δολοφονήθηκε στη Μαδρίτη, από αναρχικούς- κι υποχρεώθηκαν να αλλάξουν στόχο. Ο Καρδινάλιος Σολδεβίλα της Σαραγόσα, ένας ζάμπλουτος και καλοζωισμένος κληρικός, διεφθαρμένος, απάνθρωπος, ιδιοκτήτης χαρτοπαικτικών λεσχών, συνεργάτης της πιο άγριας και καταπιεστικής εργοδοσίας, μία φιγούρα μισητή όσο και ισχυρή, το 1923 δολοφονείται, προς μεγάλη χαρά των επαναστατικών δυνάμεων, από τον Ντουρούτι και τον Ασκάσο. Είναι η πρώτη βίαιη ενέργεια ενός άνδρα που οι επαναστατικές δυνάμεις θα δουν ως τον εκδικητή άγγελό τους.

Το 1923 ήταν μια χρονιά περαιτέρω βίαιης καταστολής, καθώς η κυβέρνηση είχε ως μόνο στόχο την εξαφάνιση των αναρχικών. Πολλοί, και μεταξύ τους οι Ντουρούτι κι Ασκάσο, εγκατέλειψαν τη χώρα, γνωρίζοντας πως ο χρόνος δεν προσφερόταν ακόμη για μιαν ευρύτερη λαϊκή αντίδραση. Οι δύο φίλοι μετέβηκαν στην Αργεντινή �αν κι οι περισσότεροι σύντροφοί τους είχαν προτιμήσει τη Γαλλία- ήδη γνωστοί στο λατινοαμερικάνικο αναρχικό κίνημα αλλά και στις αρχές που ήθελαν να τους συλλάβουν ως ένα μικρό «δώρο» στον Ισπανό δικτάτορα Ριβέρα. Μάλιστα, ερήμην καταδικάστηκαν σε θάνατο από τις αρχές της Αργεντινής, ως «αναρχικοί δολοφόνοι», ειδικά όταν ο Ντουρούτι άρχισε να εμπλέκεται έντονα στην οργάνωση των αναρχοσυνδικαλιστών εκεί (οργάνωση που αργότερα θα γνώριζε ένα ασθματικό αγόρι που το έλεγαν Ερνέστο). Έπρεπε να εγκαταλείψουν τη χώρα, για την ασφάλειά τους. Η κυβέρνηση Ριβέρα είχε ειδοποιήσει όλες τις κυβερνήσεις της λατινικής Αμερικής �οι δύο άνδρες δεν μπόρεσαν να μείνουν πουθενά, μες σε λίγους μήνες είχαν κάνει χιλιάδες χιλιόμετρα, και σε κάθε χώρα από την οποία περνούσαν «εισέπρατταν» και μία ερήμην καταδίκη σε θάνατο. Πριν επιστρέψει στην Ισπανία, μέσω Γαλλίας, ο Ντουρούτι μπορούσε να υπερηφανεύεται ότι είχε καταδικαστεί σε θάνατο κι είχε βοηθήσει στην οργάνωση των ελευθεριακών κομμουνιστών σε τέσσερις διαφορετικές κρατικές οντότητες.

Η επιστροφή στην Ευρώπη δεν άργησε. Οι δύο σύντροφοι έφτασαν στο Παρίσι το 1924- ο Ντουρούτι ήξερε την πόλη από την τριετή παραμονή του στη Γαλλία- και άρχισαν να σχεδιάζουν ένα ακόμη φιλόδοξο χτύπημα: τη δολοφονία του ισπανού μονάρχη Αλφόνσου του 13ου, που επρόκειτο εκείνη τη χρονιά να επισκεφτεί εθιμοτυπικά την γαλλική πρωτεύουσα. Ένας ακόμη φίλος προστέθηκε στην παρέα τους, εκείνη την εποχή: ο Νέστορας Μάχνο**, ο οποίος σύχναζε στο μικρό επαναστατικό βιβλιοπωλείο που άνοιξε ο Ντουρούτι στο Παρίσι.

Η απόπειρα δολοφονίας του Αλφόνσου απέτυχε- η αποτυχία σήμανε την πρώτη σύλληψη του Ντουρούτι (και του Ασκάσο. Η μοίρα τους ήταν κοινή, όσο βρίσκονταν εν ζωή). Η καταδίκη του σε ένα έτος φυλάκισης, σήμανε μια σειρά αιτήσεων για έκδοση �πρώτη από την Αργεντινή- με στόχο την παράδοσή του σε κράτος που θα τον εκτελούσε. Η άμεση αντίδραση του ισχυρού αναρχικού κινήματος της Γαλλίας εμπόδισε την έκδοσή του, αλλά όχι και την αποπομπή του από τη Γαλλία, που δεν επιθυμούσε να φιλοξενεί το «διάβολο» στο έδαφός της.

Και τώρα, που; Ο Ντουρούτι κι ο Ασκάσο ήταν ανεπιθύμητοι σε σειρά κρατών. Ακόμη και η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Γερμανίας, που δεν τους είχε χαρακτηρίσει ανεπιθύμητους, δεν τους ήθελε στο έδαφός της. Μετά μια μικρή «περιήγηση» στη βόρεια Ευρώπη, οι δύο σύντροφοι γύρισαν στη Γαλλία, καταλήγοντας, με τη βοήθεια γάλλων αναρχικών, στη Λυόν, όπου όμως συνελήφθησαν και πάλι και κρατήθηκαν για έξι μήνες. Με την νέα τους απελευθέρωση, καταφεύγουν στο Βέλγιο. Η μόνη πρόταση ασύλου που λαμβάνουν είναι από την ΕΣΣΔ. Αρνήθηκαν την πρόταση �ήταν αναρχικοί και ήξεραν πολύ καλά τι θα σήμαινε το «καπέλωμά» τους από την ΕΣΣΔ. Οι μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας αρχίζουν να παρακολουθούν στενότερα τη δράση τους.

Εν τω μεταξύ, οι αναρχικοί της Ισπανίας δεν σταματούν να σχεδιάζουν νέες δράσεις, ενώ ο αριθμός τους διαρκώς αυξάνεται, ως απάντηση στην ανάλγητη κυβέρνηση. Η ίδρυση της Αναρχικής Συνομοσπονδίας Ιβηρικής (FAI- Federacion Anarchista Iberica) το 1927, σημαίνει την επανασυγκρότηση του κινήματος σε πολύ πιο στέρεη βάση. Η δεκαετία του �30 θα βρει πάνω από ένα εκατομμύριο εργάτες κι αγρότες οργανωμένους στις γραμμές της CNT και της FAI μόνο στην Καταλωνία, ενώ περί τα εννιά εκατομμύρια πολίτες θα ενταχθούν κι εργαστούν στις ελευθεριακές κομμούνες το 1936.

Όταν η Ισπανική μοναρχία πέφτει, τον Απρίλη του 1931, οι δύο σύντροφοι εγκαταλείπουν το Βέλγιο και φτάνουν στην Βαρκελώνη. Η ιδεολογική πάλη είναι ολοζώντανη, το πρώτο που καλούνται να κάνουν είναι να πάρουν θέση κατά των ρεφορμιστών αναρχικών, που, υπό τον ’νχελ Παστάνα, ήθελαν τη συνεργασία με την τοπική αλλά και την «φιλελεύθερη» κεντρική κυβέρνηση του Αθάνα. Όταν οι τοπικές αρχές της Καταλωνίας πνίγουν στο αίμα την απεργία των οικοδόμων κι η κυβέρνηση του Αθάνα δίνει εντολή για τη βίαιη καταστολή απεργιακών κινητοποιήσεων σε χώρα των Βάσκων και Ανδαλουσία, δείχνουν πως ο Ντουρούτι είχε δίκηο �τίποτε δε χαρίζεται, καμία εξουσία δεν είναι δίκαιη. Η CNT δυνάμωνε και πάλι, όπως κάθε φορά που το εργατικό κίνημα πνιγόταν στο αίμα, αλλά το κλείσιμο εργοστασίων και οι απολύσεις των συνδικαλιστών σήμαινε πως έπρεπε τώρα να απαντήσει στο μεγάλο πρόβλημα της επιβίωσής τους. Η αλήθεια είναι πως, παρά τη γενική εντύπωση, οι σταλινικοί κομμουνιστές στην Καταλωνία ήταν μια μάλλον θλιβερή μειοψηφία �το μεγάλο και λαϊκό εργατικό κίνημα ήταν το αναρχικό. Ο Ντουρούτι κι ο Ασκάσο οργανώνουν ομάδα κρούσης τραπεζών �τα χρήματα που χρειάζονται οι εργάτες και το κίνημα αρπάζονται από τους καπιταλιστές. Ούτε μια δεκάρα δε μένει στα χέρια τους, όλα τα χρήματα καταλήγουν στο κοινό ταμείο της CNT. Έτσι κι αλλιώς, είναι χρήματα κλεμμένα που πρέπει να επανέλθουν στους νόμιμους κατόχους τους: τους εργάτες...

Η εξέγερση των αναρχικών, των ελευθεριακών κομμουνιστών της FAI, σε συνεργασία με τους νέο-τροτσκιστές, το Γενάρη του 1932, έφερε τη μεγαλύτερη σύγκρουση μεταξύ μιας ακόμη νέας εξουσίας και των εργατών. Ο στρατός ανέλαβε την καταστολή, κι ο Ντουρούτι με τον Ασκάσο ήταν μεταξύ των πρώτων συλληφθέντων. Εξορίστηκαν και φυλακίστηκαν «προληπτικά» στην Ισπανική Γουινέα για τρεις μήνες. Επέστρεψαν στην Ισπανία την άνοιξη, αλλά το μάτι της (και πάλι καινούριας) κυβέρνησης ήταν πάνω του συνεχώς. Ως το 1935 ο Ντουρούτι ζει σε καθεστώς συνεχούς παρακολούθησης, ενώ εργάζεται ως βιομηχανικός εργάτης σε υφαντουργείο της Βαρκελώνης. Περιορίζεται στα συνδικαλιστικά του καθήκοντα, παρενοχλείται διαρκώς από την αστυνομία (συλλήψεις, σύντομες κρατήσεις, προσαγωγές ως ύποπτος για διάφορα αδικήματα, ειδικά για επιθέσεις «κατά της περιουσίας» που οι οργισμένοι εργάτες πραγματοποιούν εναντίον πλουσίων και της διεφθαρμένης ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας) και προσπαθεί να συνέλθει από τα πρώτα προβλήματα υγείας που του παρουσιάζονται.

Η επόμενη μεγάλη εξέγερση, το 1934, φέρνει στο προσκήνιο τον στρατηγό Φράνκο, που αναλαμβάνει από την κυβέρνηση το ρόλο της καταστολής της. Ο στρατός δολοφονεί και τραυματίζει χιλιάδες εργάτες, κάνει χιλιάδες συλλήψεις ενώ ο «χενεραλίσιμο» Φράνκο βλέπει με χαρά την οργάνωση του φασιστικού κόμματος, των Φαλαγγιτών, το οποίο στηρίζει απολύτως τις ενέργειές του και χρηματοδοτείται από την τρομοκρατημένη άρχουσα τάξη και την ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Στις πλάτες των φαλλαγιτών στηρίζεται ο φιλόδοξος Φράνκο, για να ανατρέψει μια ακόμη μετριοπαθή κυβέρνηση που αναλαμβάνει τα ηνία της χώρας το Φλεβάρη του 1936. Η απάντηση των φαλαγγιτών και του Φράνκο στη δημοκρατική κυβέρνηση είναι το πραξικόπημα κι ο εμφύλιος. Ο Φράνκο καλεί στο στρατό να στηρίξει την δικτατορία που είναι αποφασισμένος να επιβάλει. Ο Ιούλιος του 1936 είναι ο μήνας κατά τον οποίο το μεγάλο αντιλαϊκό μέτωπο στρατού, άρχουσας τάξης, ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας οργανώνεται υπό τον Φράνκο και ξεκινά τη μεγάλη (και τελικώς επιτυχή, με την βοήθεια των σταλινικών) αντεπανάσταση, με στόχους το «Λαϊκό Μέτωπο» της κυβέρνησης και τους αναρχικούς. Είναι, επίσης, ο μήνας που ο χειρουργημένος για κήλη Ντουρούτι, με την πληγή φρέσκια, εγκαταλείπει το νοσοκομείο για να βρεθεί στα οδοφράγματα, δίπλα στους συντρόφους του εργάτες, έτοιμος να απαντήσει μαζί τους στην φραγκική δικτατορία που έρχεται, χωρίς να αποδέχεται ωστόσο τις θέσεις του δημοκρατικά εκλεγμένου Λαϊκού Μετώπου. Ο Ντουρούτι κι οι καταλανοί σύντροφοί του δεν ασχολούνται με τον εμφύλιο, αλλά με την επανάσταση.

Οι νίκες του εργατικού κινήματος στην Καταλωνία είναι διαδοχικές. Τα στρατόπεδα της Βαρκελώνης, που ανήκουν πια στην πολιτοφυλακή, ονομάζονται Μπακούνιν, Σπάρτακος, Σαλβοτσέα�Στο πλευρό του Ντουρούτι είναι κι ο Φρανσίσκο Ασκάσο, που, όμως, χάνει τη ζωή του σε μία από τις πρώτες μάχες με τον φασιστικό στρατό. Τις νικηφόρες μάχες �η Βαρκελώνη ανήκε πολύ σύντομα στους εργάτες της. Η τοπική «δημοκρατική» κυβέρνηση κατορθώνει να πάρει με το μέρος της κάποιους αναρχικούς, αλλά ο Ντουρούτι δεν ανήκει σε αυτούς. Ξέρει πως η όντως δύναμη είναι στους εργάτες, δουλεύει σκληρά για την οργάνωση της ζωής στην πόλη, όπως κι άλλα στελέχη της FAI και της CNT. Έτσι κι αλλιώς, η δημοκρατική κυβέρνηση στην Καταλωνία είναι διακοσμητική, χωρίς ισχύ- η επανάσταση έχει πάρει το δρόμο της. Η εξουσία ανήκει στους εργάτες, η απόλυτη δημοκρατία έχει αρχίσει να δίνει καρπούς, η Καταλωνία ζει ένα όνειρο που ποτέ πριν, ποτέ μετά, σε καμία άλλη πατρίδα δεν έζησε κανείς.

«Υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι. Εκείνος της ελευθερίας και νίκης της εργατικής τάξης και εκείνος της νίκης και τυρρανίας που θα επιβάλλουν οι φασίστες».

Ο Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι αναλαμβάνει σύντομα, με την απόλυτη συμφωνία των εργατών, την οργάνωση των επαναστατικών αμυντικών δυνάμεων. Οι στρατιώτες του κερδίζουν την ονομασία «Ταξιαρχία Ντουρούτι». Πάνω από 10.000 αναρχικοί εργάτες γίνονται στρατιώτες της επανάστασης και, αφήνουν την ασφάλεια της Βαρκελώνης για να συγκρουστούν με τους φασίστες στη Σαραγόσα. Όταν ο Ντουρούτι έφτασε στους ηγέτες των «δημοκρατικών» ζητώντας όπλα, εισέπραξε μια ξεκάθαρη άρνηση � η πιθανότητα μιας ληστείας για τον εξοπλισμό των εργατών κι αγροτών τους πέρασε από το νου. «Γη κι Ελευθερία» με κάθε κόστος ζητούσε ο Ντουρούτι -όπως κι ο Ζαπάτα- και τα χρήματα μπορούσε να τα πάρει έχοντας την απόλυτη στήριξη του λαού που χρειαζόταν όπλα. Το αποτέλεσμα ήταν η «δημοκρατική» κυβέρνηση να στείλει το χρυσό της Ισπανίας προς φύλαξη στην ΕΣΣΔ �στο Στάλιν. Δεν έχει σημασία. Οι εργάτες-στρατιώτες, με έναν δραματικά συμβολικό κι αυθόρμητο τρόπο, χρησιμοποιούν ως όπλα τα εργαλεία της δουλειάς τους -περί τους 3.000 ανθρακωρύχοι, λατόμοι κ.α. φτιάχνουν την ομάδα των Διναμιτέρος, χρησιμοποιούν το δυναμίτη για να γκρεμίσουν την ανάλγητη εξουσία, να αμυνθούν στο φασισμό.

Ο Ντουρούτι δηλώνει σε κάποιο ρώσο δημοσιογράφο, από αυτούς που φτάνουν κατά δεκάδες να καλύψουν τον Ισπανικό εμφύλιο: «Ίσως μόνο 100 από μας επιβιώσουν, μα αυτοί οι εκατό θα ελευθερώσουν τη Σαραγόσα, θα νικήσουν το φασισμό και θα κηρύξουν τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Θα μπω πρώτος, θα δημιουργήσουμε μια ελεύθερη κομμούνα. Μια κομμούνα που δε θα ανήκει ούτε στη Μαδρίτη, ούτε στη Βαρκελώνη, ούτε στον Αθάνα (σ.σ. πρωθυπουργός) ούτε στον Κομπανίς (σ.σ. τοπικός πρωθυπουργός της Καταλωνίας). Θα δείξουμε σε σας τους μπολσεβίκους, πως γίνεται μια αληθινή επανάσταση».

Πάνω από εννιά εκατομμύρια εργάτες κι αγρότες έζησαν, συμμετείχαν, εργάστηκαν στην μεγάλη ελευθεριακή επανάσταση, είτε στα εργοστάσια που οργανώθηκαν ελευθεριακά, είτε στα χωράφια.

Τι σήμαινε «στρατηγός» Ντουρούτι; Ο ωραίος άνδρας, με το παιδικό γέλιο και τα πεντακάθαρα μάτια, ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή, δεν είχε ποτέ κανένα προνόμιο �πολλοί στρατιώτες του είχαν περισσότερα από κείνον -αν λ.χ. υπήρχε έλλειψη στρωμάτων ύπνου, εκείνος θα ήταν μεταξύ αυτών που δεν είχαν -, που ζούσε όπως υπαγόρευαν οι αρχές του και ονειρευόταν με τα μάτια ανοικτά ένα επαναστατικό σήμερα. Μαζί με τους εργάτες κι αγρότες πολεμιστές του αποφασίζει τα πάντα. Η απόλυτη δημοκρατία γίνεται πραγματικότητα σε ένα στράτευμα παράξενο, μοναδικό στην Ιστορία, στο οποίο δεν υπάρχουν βαθμοί, δεν υπάρχει άλλη πειθαρχία παρά η αυτοεπιβαλλόμενη, δεν υπάρχει υποχρέωση ή καθήκον άλλο από αυτό που σου υπαγορεύει η καρδιά σου. Ο «στρατηγός» Ντουρούτι ήταν απλά ένας σύντροφος που είχε την ικανότητα να εμπνέει με τα λόγια και το παράδειγμά του.

Κι η Σαραγόσα κι η Αραγόνα ελευθερώθηκαν από τους φασίστες, παρ ότι οι δημοκρατικοί προσπάθησαν να εμποδίσουν το Ντουρούτι να προχωρήσει. Δεν τους άκουσε. Οι τοπικές κοινότητες οργανώθηκαν ως ελευθεριακές κομμούνες, οι αγρότες της Αραγόνας φρόντιζαν για την αποστολή αγαθών στους συντρόφους τους στα αστικά κέντρα και κυρίως στη Βαρκελώνη, αύξησαν οικειοθελώς την παραγωγή πάνω από 30%, προσφέροντας με όλες τους τις δυνάμεις και, παράλληλα, έγιναν η εμπροσθοφυλακή του επαναστατικού αναρχικού στρατού, υπό τη διοίκηση του αδελφού του πρόωρα χαμένου Φρανσίσκο Ασκάσο, του Χοακίν. Η Ταξιαρχία Ντουρούτι, χωρίς κλασσική στρατιωτική οργάνωση, απολύτως δημοκρατική, νικηφόρα κι όλο και πιο ισχυρή, έφερνε την ελευθερία και την νέα κοινωνική οργάνωση, το νέο όνειρο ενός καλύτερου αύριο. Ο ηγέτης της ενέπνεε, μπόλιαζε ιδέες και πίστη στην επανάσταση, μοιράστηκε την πίστη του αυτή με τον λαό της Αραγόνας. Η εξουσία ήταν στις κολλεκτίβες �περί τις 500 δημιουργήθηκαν στην Αραγόνα-, στους εργάτες, στο λαό. Ο Ντουρούτι, μιλώντας σε καναδό δημοσιογράφο της Τορόντο Σταρ, θα πει: «Είμαστε αποφασισμένοι να συντρίψουμε το Φασισμό για πάντα, σε πείσμα της κυβέρνησης, διότι καμία κυβέρνηση δεν θέλει να ξεριζώσει το φασισμό». «Δε μας λέει τίποτε η ύπαρξη μιας Σοβιετικής Ένωσης κάπου στον κόσμο, όταν οι εργάτες της Γερμανίας και της Κίνας θυσιάζονται στους βάρβαρους φασίστες του Στάλιν. Θέλουμε την επανάσταση εδώ στην Ισπανία, εδώ και τώρα � εμείς είμαστε ο τρόμος του Χίτλερ και του Μουσολίνι, μεγαλύτερος τρόμος απ� ότι ολόκληρος ο κόκκινος στρατός. Είμαστε το υπόδειγμα των εργατικών τάξεων της Γερμανίας και της Ιταλίας, για το πώς πολεμάς το φασισμό.». θα ζήσετε σε ερείπια, του λέει ο δημοσιογράφος, γκρεμίζονται τα πάντα. «Μη ξεχνάς πως, εμείς μπορούμε να χτίσουμε, οι εργάτες έφτιαξαν τα παλάτια, τις πόλεις, εμείς οι εργάτες μπορούμε να τα ξαναχτίσουμε και μάλιστα ακόμη καλύτερα. Εμείς θα κληρονομήσουμε τη γη� κουβαλάμε το νέο κόσμο εδώ, στις καρδιές μας».

Στις 8 Νοεμβρίου του 1936, όταν οι Φρανκίστας, με γερμανούς και ιταλούς στο πλευρό τους �ειδικά τα βομβαρδιστικά και επίλεκτα ναζιστικά στρατεύματα που τους είχε στείλει προς ενίσχυσιν ο Χίτλερ- μάχονται για να καταλάβουν τη Μαδρίτη, όλοι ξέρουν πως αυτή η μάχη μπορεί να κρίνει τα πάντα. Της δημοκρατικής κυβέρνησης αμύνονταν εκεί κομμουνιστές � το αναρχικό κίνημα δεν ήταν τόσο ισχυρό στην πρωτεύουσα όσο στην Καταλωνία. Οι ναζί βομβάρδιζαν την πόλη τρεις μέρες συνέχεια. Κομμουνιστές ή όχι, οι αμυνόμενοι ήταν εργάτες κι ο Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι δεν μπορούσε να τους αφήσει στα χέρια των φασιστών. Με 4.000 άνδρες (κάποιοι μιλούν για 2.500, κάποιοι για 5.000) της Ταξιαρχίας του, ξεκίνησε από την Αραγόνα για την Μαδρίτη �έφτασε εκεί στις 15 του μήνα, ανεβάζοντας το ηθικό των πολιορκημένων εργατών. Μέχρι τις 20 Νοεμβρίου. Εκείνη τη μέρα, υπό μυστηριώδεις συνθήκες, ο Ντουρούτι δολοφονήθηκε �μια σφαίρα τον βρήκε στο κεφάλι. Έπεσε χτυπημένος πισώπλατα.

Στις 22 Νοεμβρίου, η σορός του Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι, μεταφέρθηκε στην Βαρκελώνη, από τους συντρόφους του στην Ταξιαρχία. Τον υποδέχθηκε σύσσωμος ο λαός, που με δάκρυα στα μάτια, πανώ που ορκίζονταν εκδίκηση, μαύρες και κόκκινες σημαίες, στεφάνια δάφνης, που τραγουδούσαν τον αναρχικό ύμνο «Οι γιοί του Λαού», που ύψωναν τις γροθιές τους και φώναζαν «θα νικήσουμε» λες και έδιναν την υπέρτατη υπόσχεση στον νεκρό σύντροφό τους. Στην κηδεία του Ντουρούτι, βρέθηκαν πάνω από 500.000 άνθρωποι. Ο τάφος του βρίσκεται στο νεκροταφείο του Μονχουίκ, στη Βαρκελώνη. Το 1938, λίγο πριν το τραγικό τέλος του εμφυλίου, η τοπική «δημοκρατική» κυβέρνηση τον αναγόρευσε στρατηγό μετά θάνατον. Είχε απαντήσει στην «τιμή» λίγο πριν πεθάνει:. «Δεν θέλουμε παράσημα, ούτε ζώνες στρατηγών, δεν θέλουμε να μετέχουμε σε επιτροπές ούτε να γίνουμε υπουργοί. Θέλουμε την επανάσταση»***

Τα φυσικά αδέλφια του Ντουρούτι �εκτός των δύο που είχαν χάσει τη ζωή στο μέτωπο της Επανάστασης- δολοφονήθηκαν από τους φασίστες του Φράνκο. Κανένας Ντουρούτι δεν έμεινε ζωντανός �το όνομα και μόνο θα ήταν πολύ γερός πονοκέφαλος για οποιαδήποτε εξουσία. Και σε αυτό συμφωνούσαν κι οι «ορθόδοξοι» μαρξιστές.

*ο αλληλέγγυος. Los Solidarios ήταν η, εντός CNT, οργάνωση την οποία δημιούργησαν ο Ντουρούτι κι ο Ασκάσο με την πρώτη επιστροφή τους στην Ισπανία, με σκοπό να απαντήσουν στη βία της εξουσίας.

** Ο Νέστορας Μάχνο, ήταν ουκρανός αναρχικός και λαμπρή προσωπικότητα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Περισσότερα για κείνον θα βρείτε εδώ (http://www.spunk.org/library/writers/makhno/sp001781/)

*** Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι, εφημερίδα Solidaridad Obrera, 1936

Ανάλυση της «Ανάληψης ευθύνης» των ΜΛΕΔ – τύφλα να ’χει το έτος Καβάφη!

Ένα φιλολογικό «ψυχογράφημα» της χθεσινής προκήρυξης ανάληψης ευθύνης από την πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση Μαχόμενες Λαϊκές Ένοπλες Δυνάμεις

Αναδημοσιεύουμε με την άδεια της συγγραφέως του σημειώματος

Για την ανακοίνωση των ΜΛΕΔ (γιατί ούτε προκήρυξη τρομοκρατικής οργάνωσης μπορεί να ονομαστεί, ούτε πολιτικό μανιφέστο).

Τα περίεργα του κειμένου:

1. Η «οργάνωση»δεν περιγράφει ούτε τον εαυτό της, ούτε το χτύπημα για το οποίο αναλαμβάνει την ευθύνη. Συνήθως, μια πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση μιλά για το ποια είναι, ποιοι θα είναι οι στόχοι της και δίνει στοιχεία για το χτύπημα τέτοια, ώστε να γίνει πιστευτό ότι η προκήρυξή της δεν είναι ψεύτικη. Από αυτή την «ανακοίνωση» το μόνο που μαθαίνουμε είναι ότι οι συντάκτες είναι γενικώς με τον αντιφασισμό,πιστεύουν ότι ο φασισμός αντιμετωπίζεται με τα όπλα, συντάσσονται με την επαναστατική βία και διατυπώνουν μια αόριστη απειλή ότι «αν ο οποιοσδήποτε από δω και στο εξής ασκήσει βία εναντίον μεταναστών,εναντίον αριστερών ή αναρχικών (…), την ευθύνη θα λουστεί αποκλειστικά η Χρυσή Αυγή».

2. Ο τρόπος γραφής και το περιεχόμενο του κειμένου είναι κατεξοχήν «δημοσιογραφικά». Παρά τα ελάχιστα ορθογραφικά (μαζεμένα όλα εδώ παρακάτω θα τα βρείτε) και τα συντακτικά λάθη, το18σέλιδο φαίνεται να έχει περάσει από επιμέλεια-διόρθωση (καμία σχέση με τις άθλιες προκηρύξεις διαφόρων άλλων που βρίθουν στην ανορθογραφία και τους ακατανόητους βερμπαλισμούς). Ακόμη και στη μορφοποίηση, με μεσότιτλους και κεφάλαια που ξεκινούν με αλλαγή σελίδας (εκτός κι αν έχουν την αυτόματη εντολή στο word, τι να πω…) και προλόγους με στοίχιση στη μέση (σελ. 1, σελ. 4, σελ. 14), με πλήρη στοίχιση σε όλο το κείμενο και ένα enter απόσταση η μία παράγραφος από την άλλη, με προσεκτική χρήση σημείων στίξης, ακόμη και τελείες στα αρκτικόλεξα (Ν.Δ., Χ.Α. Ο.Α.Ε.Δ., Δ.Ε.Η., Μ.Μ.Ε.,Μ.Μ.Μ, Ε.Α.Μ., Ε.Ε., Δ.Ν.Τ. ακόμη και στο d.n.a –μόνο το ΠΑΣΟΚ δεν χαίρει της τιμής της ενδιάμεσης τελίτσας, περιέργως). Ακόμα και τις αποστρόφους (κλασικό λάθος σε εφημερίδες περιοδικά και το διαδίκτυο) βάζουν με τη σωστή φορά!

3. Το κείμενο είναι «δημοσιογραφικό» (κι ας με συγχωρήσουν οι φίλοι μου οι δημοσιογράφοι) και σε κάτι άλλο: στο copy-paste από πληροφορίες που τις βρίσκεις στο διαδίκτυο: από τη βιογραφία του Ντουρούτι με αντιγραφή από τη wiki ως την απαρίθμηση των εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής κατά μεταναστών, την ιστορία της Χρυσής Αυγής από την ίδρυσή της ως σήμερα, στοιχεία από την ελληνική ιστορία: όλα επιδερμικά ενσωματωμένα,μη βιωμένα, σαν να πρόκειται για κάποιον που κάνει εύκολη δημοσιογραφία αντιγράφοντας τη δουλειά άλλων συναδέλφων του. Όποιος έχει μια στοιχειώδη εμπλοκή με την αντιφασιστική πάλη σε οποιαδήποτε γειτονιά, γνωρίζει πολύ περισσότερα πράγματα για τη Χρυσή Αυγή και τον τρόπο που δρούσε και δρα, από τους συντάκτες αυτής της προκήρυξης, που μάλλον «έπεσαν από τα σύννεφα» μαζί με τους υπόλοιπους και άρχισαν να ασχολούνται με την Χρυσή Αυγή μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα και διάβασαν μαζεμένα όλα τα σχετικά κείμενα. Αυτό και μόνο το στοιχείο με κάνει να πιστεύω ότι δεν μπορεί να αποδοθεί σε οποιονδήποτε αναρχικό ή αντιφασίστα αυτό το κείμενο (αναφέρεται πολλές φορές στους αντιφασίστες και στον κόσμο του κινήματος προτρέποντάς τους να κάνουν το ένα ή το άλλο, λες και είναι ένας από μας. Σίγουρα όμως δεν είναι).

4. Το κείμενο είναι «δημοσιογραφικό» και στο ύφος του: με την εξαίρεση των τελευταίων σελίδων (όπου «φορτσάρει»), όλο το άλλο κείμενο είναι γραμμένο με τρόπο που μπορεί να διαβαστεί από το μέσο αναγνώστη μιας εφημερίδας, χωρίς δυσνόητες φράσεις ή βαριές αναλύσεις. Υπάρχουν πάμπολλα επιχειρήματα λ.χ. περί βίας που οποιοσδήποτε αριστερός άνθρωπος έχει χρησιμοποιήσει στην ομιλία του σε μια συνέλευση, ακόμη και στην παρουσία της Αριστεράς στην τηλεόραση (αυτό κρατείστε το). Δείτε για παράδειγμα τη σελ. 17 ολόκληρη την παράγραφο από το σημείο: «Την βία τους που είναι κατά ενός ολόκληρου πληθυσμού, που βρίσκεται στις ουρές των συσσιτίων του δήμου, της εκκλησίας, (…) στις ουρές του Ο.Α.Ε.Δ., τις κατασχέσεις κατοικιών, τα χαράτσια της Δ.Ε.Η. και το κομμένο ρεύμα». Και βέβαια, ως «δημοσιογραφικό» το κείμενο δεν καταλήγει κάπου: δεν καλεί το λαό ή την αναρχία ή την αριστερά να κάνει κάτι συγκεκριμένο εκτός από το εξής: «ο κόσμος της αντίστασης πρέπει να αναλάβει τις ιστορικές του ευθύνες. Να εμπλακεί στη μάχη,να εμπνεύσει και να καλέσει την κοινωνία να ορθώσει το ανάστημά της, να επαναστατήσει» και προτροπές για οπλοστάσια που πρέπει να φτιαχτούν. Και λίγο πριν, στη σελ. 3: «Στην Ελλάδα, χωρίς να απολεστεί (sic!) ο αντικαθεστωτικός αγώνας, το ανατρεπτικό κίνημα πρέπει να προβεί στην υλική καταστροφή των υλικών υποδομών της Χρυσής Αυγής και να επιτεθεί συντεταγμένα κατά των φυσικών προσώπων της».

5. Το κείμενο είναι «δημοσιογραφικό» και με την έννοια του ιδεολογικού αχταρμά, αν και εδώ το θέμα είναι πιο βαθύ και συνδέεται με το προηγούμενο… Όλες οι απόψεις περιλαμβάνονται, καμιά δεν μένει ανικανοποίητη: από την πατριωτική Αριστερά και τη θεωρία της εξάρτησης (σελ. 13: η Ελλάδα υπήρξε υποχείριο των Μεγάλων Δυνάμεων (…). Πολιτικά και οικονομικά δεν ανήκε στην πραγματικότητα ποτέ στους Έλληνες. (…) Η εθνική ανεξαρτησία υπήρξε πάντα πολιτικός αντιπερισπασμός των εγκάθετων κυβερνώντων και δημαγωγία για την αντιπολίτευση» -θαυμάστε λεξιλόγιο «αναρχικού»!), μέχρι την αντι-ΕΕ πάλη (σελ. 14: Ένα ρεύμα που αναδύεται διαρκώς ενάντια στην ΟΝΕ και την ΕΕ θα μπορούσε να είναι η αρχή μιας πανευρωπαϊκής ανατρεπτικής διαδικασίας, μια δεδομένη θέση και το υπό διεκδίκηση ζητούμενο για κάθε επαναστατικό κίνημα). Από Ντουρούτι μέχρι πασιφιστές όλοι έχουν θέση (σελ. 16: «Ο άνθρωπος σε όλες τις κοινωνίες είχε πάντα την ανάγκη για ειρήνη και ευημερία. Είχε ανάγκη την ομαλή συμβίωση, σε αντίθεση με την αστική φιλοσοφία που τον αντιμετωπίζει εν τη γενέσει του ως μοχθηρό και ανταγωνιστικό όν που έχει ανάγκη την πειθάρχησή του από το κράτος-Λεβιάθαν».) Η κριτική στην καθεστωτική Αριστερά γίνεται με γενικές επικλήσεις «οπορτουνισμού» ή «πυροσβεστικής δράσης», η υιοθέτηση όμως των επιχειρημάτων όλων των πολιτικών χώρων από το ΕΠΑΜ ως την αναρχία γίνεται πολύ συγκεκριμένη και καταλαμβάνει πολλές πολλές σελίδες.

Τώρα θα μου πεις, υπάρχει και ένα επί της αρχής θέμα: ουδείς αντιφασίστας θα έστελνε προκήρυξη,ανακοίνωση, ούτε καν email στον ιδιοκτήτη του zougla.gr, για να του αυξήσει τη θεαματικότητα, όταν ο ίδιος κάνει εκπομπές που ξεπλένει τη Χρυσή Αυγή, τη βγάζει πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις του κ.λπ. Ψιλά γράμματα…

6. Τελευταίο αλλά όχι έσχατο, το κείμενο είναι «αυτολογοκριμένο» σαν να είναι δημοσιογραφικό. Σε 18 σελίδες έχει ελάχιστες αναφορές σε ονόματα (εν ζωή λέμε, όχι τον Εφιάλτη και τον Πήλιο Γούση…) όλα "ανώδυνα" (ο Άκης είναι ήδη στη φυλακή), και τίποτα που δεν έχει ήδη γραφτεί στον τύπο και δεν έχει κυκλοφορήσει ευρέως! Ακόμη και οι χρηματοδότες της Χρυσής Αυγής είναι γενικά «εφοπλιστές». Τίποτε περισσότερο. Μόνη αναφορά στον Μαρινάκη, καμία αναφορά σε Πάλλη ή Ρέστη, ούτε βέβαια σε άλλους χρηματοδότες -κι αυτό περίεργο. Σε γενικές γραμμές, όταν γράφουν οι «τρομοκράτες» δεν φοβούνται μην τους κάνει κάποιος μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση! Το φόβο αυτό –κατά βάση- τον έχουν οι δημοσιογράφοι και οι εκδότες. Ή κάποιος που έχει συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Τι να πεις…

Περιέργως επίσης ,απουσιάζει εντελώς από την προκήρυξη τόσο η επέτειος του Πολυτεχνείου (παρότι η προκήρυξη ήρθε μία μέρα πριν την επέτειο), όσο και η αναφορά σε συγκεκριμένους αγώνες αυτού του διαστήματος. Αντιθέτως, θα στεκόμουν στην αναφορά (σελ. 11) «την προσπάθεια του ακομμάτιστου-διαταξικού εισοδισμού της λαϊκής δυσφορίας και οργής τα δύο χρόνια κοινωνικής έντασης ’10-’12». Ενώ (ορθά, κατά τη γνώμη μου) προηγουμένως ο συντάκτης επιχειρηματολογεί γιατί η ΧΑ δεν διογκώθηκε γενικά και αόριστα από την κρίση, στο σημείο αυτό φαίνεται να υιοθετεί την ευρέως διαδεδομένη στα τηλεπαράθυρα γνώμη ότι «τη ΧΑ την έφτιαξαν οι πλατείες» -οποιοσδήποτε βρέθηκε πράγματι στις πλατείες ξέρει ότι όχι μόνο η Χρυσή Αυγή δεν ήταν εκεί, αλλά κατήγγειλε κιόλας και έκανε αντισυγκέντρωση από τις πρώτες μέρες.

Απουσιάζει επίσης από το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου το μίσος που χαρακτηρίζει τόσο προηγούμενες Ε.Ο., όσο και το ίδιο το χτύπημα το οποίο υποτίθεται ότι αναλαμβάνει! Όπως έγραψε και κάποιος άλλος, δεν εκτελείς εν ψυχρώ και μετά γράφεις «το κόμμα της Χρυσής Αυγής», η «αστυνομία» (αναφέρεται περισσότερες φορές από το «οι μπάτσοι»), «ο στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης» και άλλα παρόμοια… Ούτε καν ειρωνείες ή απειλές στην Αντιτρομοκρατική ότι δεν θα καταφέρει να τους πιάσει ή άλλα τέτοια –λες και δεν τους απασχολεί, λες και δεν τους κυνηγάει κανείς. Ακόμη και οι αναφορές στα ΜΜΕ, όμως, είναι απολύτως ψύχραιμες, δεν εμπεριέχουν καμία απειλή, οριακά καμία εχθρότητα, σαν κοινωνιολογικές αναλύσεις –ούτε αυτό τους απασχολεί.

Πέρα από τον πολιτικό και ιδεολογικό αχταρμά, υπάρχουν δύο επιχειρήματα που δεν θα έγραφε ποτέ κανένας κανονικός αναρχικός ή οποιοσδήποτε έχει σχέση με το κίνημα:

Σελ. 2: «Η απροκάλυπτη δολοφονία του Παύλου Φύσσα αποτελεί το αίμα που ξεχείλισε το ποτήρι», γράφει στη δικαιολόγηση του χτυπήματος. Ο συντάκτης αφιερώνει 3 σελίδες για τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής κατά μεταναστών, αλλά παραδέχεται ότι ο ίδιος αποφάσισε προφανώς να δράσει μετά τη δολοφονία ενός Έλληνα! Ακόμη κι αν είχε γίνει έτσι, κανονικά μια Ε.Ο. που προέρχεται από την Αριστερά ή την αναρχία ή το αντιφασιστικό κίνημα (όπως θέλει να παρουσιαστεί), δεν θα το έγραφε ποτέ αυτό. Ίσως θα προσπαθούσε να δικαιολογηθεί λέγοντας ότι για πολύ καιρό ετοιμαζόταν να εκδικηθεί για τους νεκρούς μετανάστες, αλλά η δολοφονία του Φύσσα τους πρόλαβε, ίσως να έγραφε ένα σωρό άλλες δικαιολογίες, αλλά ποτέ αυτό!

Σελ. 1: Αντίστοιχης επιχειρηματολογίας και η επιλογή του «στόχου», σελ. 1: Η επιλογή να χτυπήσουμε τα αναλώσιμα των βουλευτών και όχι τους ίδιους,συνίσταται στο εξής τελεσίδικο μήνυμα: Κατά την φαινομενική «εξάρθρωση» της Χρυσής Αυγής υπήρξαν έστω μερικώς τα αποκαλυπτήρια για το ποιόν τωνχρυσαυγιτών. Τώρα όλοι ξέρουν, τώρα η εποχή της απενοχοποίησής τους τελείωσε.Τώρα όποιος τους προσεγγίζει είναι συνυπεύθυνος». Για φαντάσου! Υπάρχει αντιφασίστας που θεωρεί ότι μέχρι να πει ο Πρετεντέρης τι ήταν η Χρυσή Αυγή,πέφτοντας από τις νεφέλες, υπήρχαν μέλη της Χρυσής Αυγής που δεν ήξεραν σε τι σόι οργάνωση είναι; Όχι, απλώς ο συντάκτης της προκήρυξης προφανώς ασχολήθηκε με τη Χρυσή Αυγή, το αντιφασιστικό κίνημα και την σύγχρονη ελληνική ιστορία μετά από κείνο το Σαββατοκύριακο…

Είναι προφανές ότι, για όλους τους λόγους που είπα παραπάνω, αλλά και με βάση την κοινή λογική, κατά τη γνώμη μου οι εκτελεστές μιας επαγγελματικής δολοφονίας με τέτοια αγριότητα, που προσιδιάζει στις εκτελέσεις του υπόκοσμου (στον οποίο ανήκουνκαι οι Χρυσαυγίτες και πολλοί από αυτούς που τους χρηματοδοτούν), και οι συντάκτες αυτής της ανακοίνωσης δεν έχουν μεταξύ τους καμία σχέση. Πέρασαν 16 μέρες. Μπορεί κάλλιστα κανείς να υποθέσει ότι, μιας και η προκήρυξη δεν φαινόταν στον ορίζοντα, κάποιος ανέλαβε την ευθύνη να τη γράψει και να τη στείλει κατά πώς θα τον βόλευε. Το ποιος μπορεί να είναι αυτός, το αφήνω στην κρίση σας. Το γιατί τα άλλα κανάλια δεν έχουν κάνει ακόμη θέμα αυτήν την προκήρυξη, επίσης. Θα δούμε και παρακάτω…

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που μένει από 18 σελίδες cλopy-paste, είναι σίγουρα το παρακάτω: την επόμενη φορά που κάποιος από μας θα αναφερθεί στη βία των πλειστηριασμών και της ανεργίας, στη βία των κατασχέσεων σπιτιών, στη βία που ασκεί η Χρυσή Αυγή, στους δωσίλογους και τους ταγματασφαλίτες, την ακροδεξιά ρητορεία της ΝΔ ή την επόμενη φορά που κάποιος από μας θα προτείνει πορεία στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, θα βρεθεί ένας «πρόθυμος» να του απαντήσει ότι όλα αυτά τα λέγανε και αυτοί που δολοφόνησαν«δυο παιδιά». Με αυτή την έννοια, όντως, αυτή τη φορά, ας ψάξουμε και «ποιος ωφελείται».

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ για τους Σέρλοκ Χολμς (που έχουν όρεξη να ψάξουν περαιτέρω για ομοιότητες με άλλα κείμενα, εγώ μέχρι Γουότσον φτάνω, έχουμε και δουλειές!) και για όποιον πλήρωσε για την προκήρυξη, να ξέρει την επόμενη φορά να πάρει καλύτερο επιμελητή κειμένου (να στηρίξουμε και λίγο το σινάφι, έτσι;)

Τα ορθογραφικά λάθη (σας λέω τα πιο χοντρά)

-δοσίλογων: Σεόλο το κείμενο αναφέρεται δοσίλογων, και όχι δωσίλογων ή δωσιλόγων (οορθογραφικός του δικού μου word το εντοπίζει)

-κατ’ ιδίων όφελος (σελ. 3)

-δεν γνωρίζει το αναφορικό «ό,τι» και γράφει παντού «ότι» -ειδικά στη σελ. 3 τελευταία παράγραφο το ’χει ξεσκίσει!

-απολεστεί (σελ.3): δεν ξέρω τι είχε στο νου του ο ποιητής

-Στης 1 Ιουνίου (σελ. 5) αντί στη 1 Ιουνίου (σίγουρα ο συντάκτης δεν είναι φιλόλογος…)

-εισέβαλλαν (αντί εισέβαλαν), σελ. 5

-διλλήματα (σελ. 6) αντί διλήμματα (ο ορθογραφικός του δικού μου word δεν το εντοπίζει, περιέργως, μμμμμ)

-ενώπιων (σελ.7). Ε, εδώ θα του κατέβαζα βαθμό σίγουρα!

-το τρένο Ιταλικούς, σελ. 8 (Ιτάλικους ρε παιδιά, άμα δεν ξέρετε να βάζετε τόνους, μην το μεταγράφετε στα ελληνικά! Ή μήπως δεν το χατε ξανακούσει ποτέ και βάλατε τον τόνο στην τύχη;)

-σελ. 10 Μάλιου αντί το Μάλλιου, που το γράφουν σωστά πιο πριν.

-σελ. 11 (δύο φορές) εξ’ αρχής: άσχετοι! Αγράμματοι! Ουστ! Εξ αρχής είναι το σωστό (είπαμε, δεν είναι φιλόλογος)

-σελ. 12 παρά πόδας αντί του σωστού «παρά πόδα». (κόπηκαν, εννοείται!)

-σελ. 13 προνειακές αντί προνοιακές (ε, το παρακάνατε!)

-σελ. 13 πτώση του τοίχους (δύο φορές) αντί του τείχους (να το γράψετε εκατό φορές σωστά πριν την επόμενη προκήρυξη)

-σελ. 17 την ανήλεη εκμετάλλευση!!! (περιέργως, το ανήλεη δεν το πιάνει ως λάθος ο ορθογραφικός του δικού μου word). Το ότι δεν είναι αηθής (όπως το 'πε η Μπαλατσινού) αλλά αήθης, ρε παιδιά, δεν σημαίνει ότι το σωστό είναι ανήλεη, ανηλεής είναι, αμάν πια!

Τα ιδιότυπα υφολογικά:

-Τελικό –ν- σε όλα τα άρθρα σε όλο το κείμενο, εκτός από ελάχιστα που τους έχουν ξεφύγει (νομίζω σπάνια το βρίσκεις πια αυτό σε γραπτό κείμενο, όλοι ακολουθούμε τον Τριανταφυλλίδη): την Χρυσή Αυγή, την δολοφονική επίθεση, την θαυμάσια, την συνήθεια, την βία.

-Η χρήση του μην με τελικό ν π.χ. σελ. 10 «μην αφήνοντάς τους»

-Τονισμός στα μονοσύλλαβα: ποιόν, γιό, όν.

-Η χρήση του «κάθε ενός» ως δύο λέξεις. Οι περισσότεροι γράφουμε καθένας, καθεμία, καθένα (μία λέξη). Αντίστοιχα και το κατά εξακολούθηση (σελ. 11, ποιος το γράφει αυτό αντί του κατ’ εξακολούθηση;)

-Η κατάχρηση του «ο οποιοσδήποτε», «το οποιοδήποτε» «ο όποιος», «τον όποιο πολιτικό αντίπαλο» «η όποια». Βαρβαρισμός η χρήση του άρθρου (θα τον έβαζα να ξαναγράψει όλα τα σημεία αλλιώς, αν ήταν στο χέρι μου).

-Ανάκατες δημοτικούρες (σελ. 3: πορευμένοι, παραχαράζοντας) με καθαρευουσιάνικες ή παλιομοδίτικες εκφράσεις: εχτές (ποιος το λέει έτσι πια;), βαθειάς (όλοι οι νεότεροι γράφουμε βαθιάς), χρησιμοποιείτο (σελ. 13), ο καθείς ημών (σελ. 18), αλλά το αντικομουνισμόςτο γράφει με ένα –μ-.

-πηγάδες τύπου Μελιγαλά (αυτό πάλι… τι τύπου ρε παιδιά; τυρί τύπου γκούντα που είπε και κάποιος άλλος;)

(Μπαλούρδο, τιμωρία!)

Τροφή για searching (και όχι για σκέψη), έχετε στο νου σας ότι κάποια από αυτά μπορεί να είναι και επίτηδες.

Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2013

© 2010-2014 ThePressProject.gr

Μάθε εργάτη πώς

Η Δοκιμή - The rehearsal

Π. Βούλγαρης - Το Χρονικό της Δικτατορίας

Classwars- Ο πόλεμος των άκρων

episode 1

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΥΠΤΗ: Δεν υπάρχει καμιά δύναμη εκτός από εσένα τον ίδιο

Νυχτοκάματο του τρόμου χτες και έψαχνα τρόπους να περάσω δημιουργικά (να σκοτώσω δηλαδή) την ώρα μου. Ξαφνικά άκουσα φωνές και βογγητά. Μη χαίρεστε μούτρα. Ακόμα δεν αξιώθηκα να τσακώσω στα πράσα γιατρό να πηδάει νοσοκόμα.. Στο διπλανό δωμάτιο έφεραν τον Χουσεϊν. Ήπιε λίγο παραπάνω το παλικάρι, στούκαρε με τη μηχανή και του έγινε η μούρη κρέας. Δεν του έφτανε όμως η σούρα και ο πόνος, είχε και τον μπάτσο πάνω από το κεφάλι του να του φωνάζει συνέχεια ''φύσα'' προσπαθώντας να του κάνει αλκοτέστ. Ο Χουσεϊν ο μουσουλμάνος όμως δεν καταλάβαινε Χριστό. Κάποια στιγμή, σήκωσε το κεφάλι του με όσες λιγοστές δυνάμεις του είχαν απομείνει και ψιθύρισε με απόγνωση στο αυτί του εφημερεύοντα ιατρού ''Γιατρέ με ζάλισε αυτός. Στείλε να μου πάρουν αίμα να τελειώνουμε.'' Ο γιατρός χαμογέλασε και φώναξε τον τραυματιοφορέα να αναλάβει δράση. Ο μπάτσος όμως απτόητος και πιστός στο καθήκον (στη μαλακία που τον δέρνει) πήρε ''φαλάγγι'' τον Χουσεϊν και κάθε τόσο του έβαζε το μηχάνημα στο στόμα και του έλεγε ''φύσα-φύσα''. Ούτε να μεθύσει και να τρακάρει με την ησυχία του δεν μπορεί κανείς σ' αυτό τον τόπο σκέφτηκα....

Η ώρα πέρασε και το ρολόι του νοσοκομείου έδειξε 3. Οι τελευταίοι τρόφιμοι της ψυχιατρικής κλινικής που σουλατσάρουν στον διάδρομο μέχρι να επιδράσουν τα χάπια, να ''μαστουρώσουν'' δηλαδή και να πάνε για ύπνο, μας καληνυχτούν ευγενικά. Τα φώτα σιγά-σιγά αρχίζουν να σβήνουν και η νύχτα πέφτει πάνω από το Παλέρμο.... συγνώμη παρασύρθηκα... πάνω από τη Δουρούτη... Η εικόνα ωστόσο με το στραπατσαρισμένο και ματωμένο πρόσωπο του Χουσεϊν μου είχε καρφωθεί στο μυαλό. Αβίαστα, άρχισα να σκέφτομαι τρελά πράγματα, πως π.χ. αλλοιώθηκε η μούρη του την ώρα της πρόσκρουσης. Ο παρανοϊκός συνειρμός μου όμως δεν σταμάτησε εκεί. Η πρόσκρουση ή σύγκρουση στα αγγλικά είναι ''clash'' ή καλύτερα ''crush''. Τότε αυθόρμητα θυμήθηκα τον Τζόνι, πανκιό από τα λίγα. Πριν λίγες μέρες τον πέτυχα στη Λάρισα και ανοίξαμε μια κουβέντα για το πανκ και για τους Clash. Στην πέμπτη ή έκτη amstel νομίζω μου πρότεινε να ψάξω τους Crass (πάτος), ένα βρετανικό πανκ συγκρότημα της δεκαετίας του '70. Οι συνθήκες φάνταζαν κατάλληλες. Χαμηλό φως, νες ζεστό μέτριο με λίγο γάλα, στριφτό τσιγάρο, το μάτι γαρίδα και σερφάρισμα στο internet. Βρήκα κάμποσες πληροφορίες. Δεν θα κουράσω όμως και θα επιλέξω να σας δώσω ''μασημένη τροφή''. Βικιπαιδεία ελληνιστί και youtube αγγλιστί. Άλλωστε όπως έλεγαν και οι Crass, όποιος γουστάρει να πάει πιο βαθιά, ας ψάξει μόνος του για περισσότερα στοιχεία. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Οι Crass ήταν μια αγγλική αναρχο-πανκ μπάντα που δημιουργήθηκε το 1977 στο Έσσεξ της Μ. Βρετανίας. Οι Crass δεν είχαν σταθερό αριθμό μελών, καθώς πολλά άτομα εμφανίζονταν σε λίγα τραγούδια, αλλά υποστηρίζεται ότι τα βασικά τους μέλη ήταν 10 (Steve Ignorant φωνή, Penny Rimba ντραμς, Phil Free κιθάρα, Pete Wright μπάσο, οι δύο τραγουδίστριες Eve Libertine και Joy De Vivre, καθώς και οι Mick G. Duffield φωνή και προβολές βίντεο, η Ge. Sus Voucher, και ο Hari Nana κιθάρα).

Σε αντίθεση με άλλα πανκ συγκροτήματα που παρουσίαζαν την αναρχία σαν χάος ή βία και σαν μια ατομικιστική σχολή σκέψης και ιδεολογία (π.χ. Sex Pistols και Exploited), οι Crass υπήρξαν αναρχο-πασιφιστές (ειρηνιστικός αναρχισμός), και κατέκριναν την κάθε είδους βία, απ' όπου κ αυτή προέκυπτε, ακόμα και την ιδέα της βίαιης επανάστασης.

Παραμένοντας αποκλεισμένοι από πολλούς συναυλιακούς χώρους, οι Crass έδιναν τις συναυλίες (μαζί και άλλα συγκροτήματα) στο Dial House, ένα ανοικτό σπίτι όπου έμεναν μαζί με άλλους σε προάστιο του Λονδίνου. Ίδρυσαν επίσης την Crass Records, μια κολλεκτίβα που σκοπό της είχε την κυκλοφορία μουσικής από ανεξάρτητα συγκροτήματα, ανάμεσα στα οποία ήταν οι Zounds,οι Conflict και άλλα. Επιδόθηκαν επίσης και σε πολιτιστικές παρεμβολές, όπως την ένθεση δίσκων τους στους φάκελους εμπορικών δίσκων μεγάλης κυκλοφορίας, τα στένσιλς και την κυκλοφορία ενός κομματιού που παρωδούσε το θεσμό του γάμου, του Our Wedding, με ένα περιοδικό για κορίτσια της εποχής.

Το 1984, διαλύθηκαν συμβολικά για το Noβελ του Τζώρτ Όργουελ,1984 και για να συνεχίσει ένα μέλος τους τις σπουδές στη σχολή Καλών Τεχνών.

Μετά την διάλυσή τους, πολλά συγκροτήματα συνέχισαν το έργο τους ενώ γράφτηκαν ακόμα και τραγούδια για αυτούς.

 

                                                                                                                              Στωικός Σακάτης ®