ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΥΠΤΗ: Δεν υπάρχει καμιά δύναμη εκτός από εσένα τον ίδιο

Νυχτοκάματο του τρόμου χτες και έψαχνα τρόπους να περάσω δημιουργικά (να σκοτώσω δηλαδή) την ώρα μου. Ξαφνικά άκουσα φωνές και βογγητά. Μη χαίρεστε μούτρα. Ακόμα δεν αξιώθηκα να τσακώσω στα πράσα γιατρό να πηδάει νοσοκόμα.. Στο διπλανό δωμάτιο έφεραν τον Χουσεϊν. Ήπιε λίγο παραπάνω το παλικάρι, στούκαρε με τη μηχανή και του έγινε η μούρη κρέας. Δεν του έφτανε όμως η σούρα και ο πόνος, είχε και τον μπάτσο πάνω από το κεφάλι του να του φωνάζει συνέχεια ''φύσα'' προσπαθώντας να του κάνει αλκοτέστ. Ο Χουσεϊν ο μουσουλμάνος όμως δεν καταλάβαινε Χριστό. Κάποια στιγμή, σήκωσε το κεφάλι του με όσες λιγοστές δυνάμεις του είχαν απομείνει και ψιθύρισε με απόγνωση στο αυτί του εφημερεύοντα ιατρού ''Γιατρέ με ζάλισε αυτός. Στείλε να μου πάρουν αίμα να τελειώνουμε.'' Ο γιατρός χαμογέλασε και φώναξε τον τραυματιοφορέα να αναλάβει δράση. Ο μπάτσος όμως απτόητος και πιστός στο καθήκον (στη μαλακία που τον δέρνει) πήρε ''φαλάγγι'' τον Χουσεϊν και κάθε τόσο του έβαζε το μηχάνημα στο στόμα και του έλεγε ''φύσα-φύσα''. Ούτε να μεθύσει και να τρακάρει με την ησυχία του δεν μπορεί κανείς σ' αυτό τον τόπο σκέφτηκα....

Η ώρα πέρασε και το ρολόι του νοσοκομείου έδειξε 3. Οι τελευταίοι τρόφιμοι της ψυχιατρικής κλινικής που σουλατσάρουν στον διάδρομο μέχρι να επιδράσουν τα χάπια, να ''μαστουρώσουν'' δηλαδή και να πάνε για ύπνο, μας καληνυχτούν ευγενικά. Τα φώτα σιγά-σιγά αρχίζουν να σβήνουν και η νύχτα πέφτει πάνω από το Παλέρμο.... συγνώμη παρασύρθηκα... πάνω από τη Δουρούτη... Η εικόνα ωστόσο με το στραπατσαρισμένο και ματωμένο πρόσωπο του Χουσεϊν μου είχε καρφωθεί στο μυαλό. Αβίαστα, άρχισα να σκέφτομαι τρελά πράγματα, πως π.χ. αλλοιώθηκε η μούρη του την ώρα της πρόσκρουσης. Ο παρανοϊκός συνειρμός μου όμως δεν σταμάτησε εκεί. Η πρόσκρουση ή σύγκρουση στα αγγλικά είναι ''clash'' ή καλύτερα ''crush''. Τότε αυθόρμητα θυμήθηκα τον Τζόνι, πανκιό από τα λίγα. Πριν λίγες μέρες τον πέτυχα στη Λάρισα και ανοίξαμε μια κουβέντα για το πανκ και για τους Clash. Στην πέμπτη ή έκτη amstel νομίζω μου πρότεινε να ψάξω τους Crass (πάτος), ένα βρετανικό πανκ συγκρότημα της δεκαετίας του '70. Οι συνθήκες φάνταζαν κατάλληλες. Χαμηλό φως, νες ζεστό μέτριο με λίγο γάλα, στριφτό τσιγάρο, το μάτι γαρίδα και σερφάρισμα στο internet. Βρήκα κάμποσες πληροφορίες. Δεν θα κουράσω όμως και θα επιλέξω να σας δώσω ''μασημένη τροφή''. Βικιπαιδεία ελληνιστί και youtube αγγλιστί. Άλλωστε όπως έλεγαν και οι Crass, όποιος γουστάρει να πάει πιο βαθιά, ας ψάξει μόνος του για περισσότερα στοιχεία. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Οι Crass ήταν μια αγγλική αναρχο-πανκ μπάντα που δημιουργήθηκε το 1977 στο Έσσεξ της Μ. Βρετανίας. Οι Crass δεν είχαν σταθερό αριθμό μελών, καθώς πολλά άτομα εμφανίζονταν σε λίγα τραγούδια, αλλά υποστηρίζεται ότι τα βασικά τους μέλη ήταν 10 (Steve Ignorant φωνή, Penny Rimba ντραμς, Phil Free κιθάρα, Pete Wright μπάσο, οι δύο τραγουδίστριες Eve Libertine και Joy De Vivre, καθώς και οι Mick G. Duffield φωνή και προβολές βίντεο, η Ge. Sus Voucher, και ο Hari Nana κιθάρα).

Σε αντίθεση με άλλα πανκ συγκροτήματα που παρουσίαζαν την αναρχία σαν χάος ή βία και σαν μια ατομικιστική σχολή σκέψης και ιδεολογία (π.χ. Sex Pistols και Exploited), οι Crass υπήρξαν αναρχο-πασιφιστές (ειρηνιστικός αναρχισμός), και κατέκριναν την κάθε είδους βία, απ' όπου κ αυτή προέκυπτε, ακόμα και την ιδέα της βίαιης επανάστασης.

Παραμένοντας αποκλεισμένοι από πολλούς συναυλιακούς χώρους, οι Crass έδιναν τις συναυλίες (μαζί και άλλα συγκροτήματα) στο Dial House, ένα ανοικτό σπίτι όπου έμεναν μαζί με άλλους σε προάστιο του Λονδίνου. Ίδρυσαν επίσης την Crass Records, μια κολλεκτίβα που σκοπό της είχε την κυκλοφορία μουσικής από ανεξάρτητα συγκροτήματα, ανάμεσα στα οποία ήταν οι Zounds,οι Conflict και άλλα. Επιδόθηκαν επίσης και σε πολιτιστικές παρεμβολές, όπως την ένθεση δίσκων τους στους φάκελους εμπορικών δίσκων μεγάλης κυκλοφορίας, τα στένσιλς και την κυκλοφορία ενός κομματιού που παρωδούσε το θεσμό του γάμου, του Our Wedding, με ένα περιοδικό για κορίτσια της εποχής.

Το 1984, διαλύθηκαν συμβολικά για το Noβελ του Τζώρτ Όργουελ,1984 και για να συνεχίσει ένα μέλος τους τις σπουδές στη σχολή Καλών Τεχνών.

Μετά την διάλυσή τους, πολλά συγκροτήματα συνέχισαν το έργο τους ενώ γράφτηκαν ακόμα και τραγούδια για αυτούς.

 

                                                                                                                              Στωικός Σακάτης ®