Χωρίς Κορδόνια

Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010. Ώρα 5μ.μ. Πριν λίγο άφησα πίσω μου τον Γιώργο. Νοσηλεύεται ξανά στην Πνευμονολογική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Λάρισας. Καθώς οδηγώ, το βλέμμα μου πέφτει στη θέση του συνοδηγού. Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, μου υπενθυμίζει τη μαύρη επέτειο. Σήμερα είναι η συγκέντρωση για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η Μαρία με παρακινεί να μην πάω. Έχει λέει κακό προαίσθημα. Τραγική ειρωνεία ή απλώς σύμπτωση;

            Ώρα 6.30μ.μ. Τα αδέσποτα σκυλιά της πόλης έχουν πάρει τη θέση τους δίπλα στους διαδηλωτές και η πορεία ξεκινάει από την κεντρική πλατεία σε φόντο κόκκινο και μαύρο. Στην όψη της πρώτης τράπεζας, ένας διαδηλωτής γράφει στην τζαμαρία με μαύρο σπρέι τη λέξη ΛΗΣΤΕΣ. Η πρώτη πέτρα πέφτει πάνω στην προθήκη του υποκαταστήματος, ενώ το σπάσιμο μιας κάμερας ασφαλείας αποτελεί για την αστυνομία αιτία πολέμου. Τα δακρυγόνα και τα χημικά αρχίζουν να πέφτουν βροχή. Ο κόσμος πανικοβάλλεται και κάποιοι στην γωνία τρίβουν τα χέρια τους γελώντας κάτω από τα μουστάκια τους.

            Η πορεία όμως δεν διαλύεται και υποχωρεί στην πλατεία Λαού. Το κέντρο της πόλης θυμίζει πλέον πεδίο μάχης. Διαδηλωτές στήνουν πρόχειρα οδοφράγματα με κάδους απορριμμάτων και ρίχνουν πέτρες στα ΜΑΤ. Μία νέα επίθεση όμως με χημικά, δημιουργεί για άλλη μια φορά αποπνικτική ατμόσφαιρα και τρόμο. Ο κύριος όγκος της πορείας διασπάται και οι διαδηλωτές τρέχουν να σωθούν στα στενά. Χωρίς να το καταλάβω, βρίσκομαι ξανά στην κεντρική πλατεία μαζί με 30 άτομα περίπου.

Οι επιλογές μου εδώ και λίγη ώρα είναι ελάχιστες. Αν και δεν έχω προβεί σε καμία αξιόποινη και παράνομη πράξη (τι πάει να πει άραγε παράνομο στις μέρες μας;), οι φήμες ότι το κέντρο της Λάρισας έχει γεμίσει με ασφ-αλήτες, με αποτρέπουν να εγκαταλείψω τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Επιλέγω λοιπόν για λόγους ασφαλείας και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, να παραμείνω μαζί τους ως το τέλος. Αποφασίζουμε να κινηθούμε μέσα στο κέντρο της πόλης και να κατευθυνθούμε στην Ιατρική Σχολή κάνοντας χρήση του πανεπιστημιακού ασύλου,

Η αστυνομία όμως έχει πάρει εντολές να κάνει προσαγωγές, έστω και απ’ το σωρό. Θέλει να τελειώνει μια και καλή μ’ αυτή την επέτειο. Εξαπολύει άλλη μία μαζική επίθεση, με τις μηχανοκίνητες ομάδες ΔΙΑΣ να εφορμούν πάνω στους διαδηλωτές. Μας αναγκάζουν να κατευθυνθούμε στην οδό Κούμα. Τρέχοντας μέσα στον πεζόδρομο για να γλυτώσω από τις ορδές των ανθρώπων που θυμίζουν «μεσαιωνικούς πολεμιστές»,[1] νιώθω δύο χέρια να με γραπώνουν σαν δαγκάνες. Αμέσως οι δαγκάνες αυξάνονται σε έξι. Οι τρεις «αστακοί» με πολιτικά με ρίχνουν με δύναμη στο έδαφος και με ακινητοποιούν. Τι ειρωνεία! Σ’ αυτή τη γωνία είχα φιλήσει ένα βράδυ την πρώτη μου κοπέλα. Θυμάμαι ότι μου είπε χαμηλόφωνα στο αυτί πως θέλει να κάνουμε έρωτα. Τώρα, στο ίδιο σημείο, κάτι περίεργοι τύποι που κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσα μας, με διαβεβαιώνουν ότι θα μου κάνουν ακριβώς το ίδιο…

Λίγο παραπέρα, χαρούμενες παιδικές φατσούλες και αμέριμνοι πολίτες που κάνουν εκείνη την ώρα τα ψώνια τους «υπνωτισμένοι» από το πνεύμα των Χριστουγέννων, παρακολουθούν να σύρομαι σαν σεσημασμένος κακοποιός. Τα συμπαθή αυτά ζώα λοιπόν, οι «αστακοί», με οδηγούν όσο πιο γρήγορα γίνεται στο τμήμα Μεταγωγών Δικαστηρίων Λάρισας ώστε να μην προκαλέσουν την οργή των πολιτών που παρατηρούν μουδιασμένοι. Κατά τη διάρκεια της κράτησης μου στο τμήμα Μεταγωγών (κυρίως στην αρχή), με εξύβρισαν χυδαία και επιδίωξαν δια του εκφοβισμού να μου προσάψουν αβάσιμες κατηγορίες. Συν τοις άλλοις, μου ζήτησαν «ευγενικά» να βγάλω όλα τα ρούχα μου από τη μέση και πάνω και να κατεβάσω τη φόρμα και το εσώρουχο μου για να νιώσω μάλλον πιο άνετα…

Όσο ο χρόνος κυλούσε, οι ύβρεις και οι απειλές έδωσαν τη θέση τους στην ειρωνεία. Ένας απ’ αυτούς, ζήτησε να μάθει με τι ασχολούμαι. Του απάντησα ότι πριν λίγες μέρες απολύθηκα από το στρατό και σκοπεύω να ξεκινήσω το διδακτορικό μου. Από το βλέμμα του αμφιβάλλω αν κατάλαβε τι σημαίνει η λέξη. Επειδή όμως πρέπει να το εξέλαβε ως κάτι άκρως σημαντικό, με κοίταξε με ύφος καρδινάλιου και μου είπε με στόμφο σαν να ανακάλυψε τη βαρύτητα: «Καλά ρε που τα πουλάς αυτά; Έχεις μόνο 3.5 ευρώ στην τσέπη και θες να πιστέψω ότι κάνεις διδακτορικό»; Τόμπολα. Μετά απ’ αυτό, μόνο μειονεκτικά μπορείς να νιώσεις μπροστά σε τέτοιες προσωπικότητες που δικαιώνουν τον Νίτσε για τις δυνατότητες του Υπεράνθρωπου…

Στο τμήμα Μεταγωγών παρέμεινα για δύο ώρες μέχρι να ολοκληρωθεί η εξακρίβωση των στοιχείων μου. Αν και ζήτησα επίμονα από το σύνολο των παρευρισκομένων αστυνομικών να τηλεφωνήσω σε κάποιο δικηγόρο, η απάντηση που έλαβα ήταν αφοπλιστική: «Δεν ήρθε ακόμα η ώρα». Εκείνη τη στιγμή, ένας αστυνομικός με μπλε στολή πλησιάζει έξω από το κελί και μου λέει συνωμοτικά: «Εμείς οι δύο αν πιούμε έξω ένα καφέ, είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσουμε σε όλα». Μας χώριζε όμως η καγκελόπορτα και το αναβάλλαμε για κάποια άλλη φορά….

Κατά τις 9.30 το βράδυ με φωνάζουν να μαζέψω τα πράγματα μου. Με βάζουν σ’ ένα τζιπ και με οδηγούν στην Αστυνομική Διεύθυνση Λάρισας στη Νεάπολη. Εκεί, όπου τα καινούργια γραφεία μυρίζουν ακόμα μπογιά, οι αστυνομικοί με αποκαλούν «κύριε Κ». Με οδηγούν ευγενικά σ’ ένα κελί προσωρινής κράτησης και μου ζητάνε να περιμένω ώσπου να ολοκληρωθεί η εξακρίβωση των στοιχείων μου. Ένας Πακιστανός που δεν έχει άδεια παραμονής με κρατάει για λίγο παρέα μέχρι να έρθουν λίγη ώρα αργότερα οι υπόλοιποι προσαχθέντες διαδηλωτές.

Μολονότι δεν μου επιτρέπουν να επικοινωνήσω με κάποιον από τους οικείους μου, οφείλω να ομολογήσω ότι όλοι εκεί ήταν τυπικοί και μετρημένοι. Πήραν τα αποτυπώματα και τα στοιχεία μου, μέτρησαν το ύψος μου, με ρώτησαν τι χρώμα μάτια έχω και μετά από μια χαλαρή κουβεντούλα για τα πολιτικά μου φρονήματα και την οικονομική κρίση, μ’ άφησαν να φύγω. Ο αστυνομικός υπηρεσίας μου δίνει την τσάντα με τα πράγματα μου και με οδηγεί προς την έξοδο. Χαμογελώντας ειρωνικά με προτρέπει να του σφίξω το χέρι. Αρνούμαι. Βλέπεις "μάγκα", με φακέλωσες ήδη με το γάντι..

Γυρίζω την πλάτη μου και κατεβαίνω τα σκαλιά. Μετά από επτά ώρες είμαι και πάλι ελεύθερος. Περνώντας την πύλη κοντοστέκομαι για λίγο. Το φεγγάρι είναι ολόγιομο και η νύχτα παγωμένη. Στο βάθος του ορίζοντα αχνοφαίνονται οι καπνοί που βγαίνουν από τις καμινάδες του Νοσοκομείου που νοσηλεύεται ο Γιώργος. Βγάζω από την τσέπη τον αναπτήρα που μου χάρισε και ανάβω το τελευταίο μου τσιγάρο. Κάθε ρουφηξιά και μία σκέψη για τη μέρα που πέρασε.. για τη μέρα που έρχεται..

Η κάφτρα του τσιγάρου πλησιάζει στο τέλος. Φοράω την μαύρη κουκούλα και στρέφω το βλέμμα μου χαμηλά. Τι ανακούφιση ! Τα παπούτσια μου έχουν και πάλι κορδόνια...


ΥΓ: Ο τίτλος Χωρίς Κορδόνια παραπέμπει στη διαδικασία που ακολουθείται στα κρατητήρια κατά τη διάρκεια προσαγωγής ή σύλληψης ενός υπόπτου όπου εκτός από τα προσωπικά του αντικείμενα, του αφαιρούν και τα κορδόνια των παπουτσιών του, δήθεν για να μη μπορεί ν' αυτοκτονήσει.

                                                                                                              Στωικός Σακάτης ®

                                                                               

                                                                                                                               

---

[1] Στα απομνημονεύματά του ο Σπύρος Μαρκεζίνης, υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Χούντας αναφέρει, «…επηρεασμένος από όσα είδα εις την πλατείαν Χιλής εις το Παρίσι, όπου κατά σύμπτωσιν το έτος εκείνο ευρέθην όταν επρόκειτο να γίνη διαδήλωσις εις μνήμην του Αλιέντε είχον εντυπωσιασθή. Διότι είδα αστυφύλακας με μάσκας και ασπίδας που ενεθύμιζον πολεμιστάς του μεσαίωνος…».