...μας φοβούνται και μας σκοτώνουν. Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε, φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε, φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι του παιδιού μας, φοβούνται τα χέρια σου που ξέρουν να αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά και να μοχτούν τόσο αντρίκια, φοβούνται τα λόγια που λέμε οι δυο μας με φωνή χαμηλωμένη, φοβουνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί, μας φοβούνται, αγάπη μου και όταν μας σκοτώνουν, νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.