Το μαύρο καράβι

Το μαύρο καράβι (Η Τζένη των πειρατών) # Μπέρτολτ Μπρεχτ

Με χαζεύετε αφεντάδες
όσο εγώ σφουγγαρίζω και στρώνω τα κρεβάτια
και μου ρίχνετε δεκάρες και σας λέω ευχαριστώ
στο φτηνό ξενοδοχείο
...μα δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε
δεν ξέρετε δε ποια μιλάτε.

Και ξαφνικά μια νύχτα ακούτε μια κραυγή.
"Τι διάολο είναι τούτη η φασαρία" ρωτάτε.
Και με βλέπετε να γελώ κι αναρωτιέστε,
"αυτή γιατί γελάει;"
...κι ένα μαύρο καράβι με πενήντα κανόνια
στο λιμάνι έχει μπει.

"Άντε κορίτσι μου, δούλευε" λένε τα αφεντικά,
"κέρδισε τις δεκάρες που σου δίνουμε".
Μα δε ξέρετε σε ποια μιλάτε...
Βγαίνετε έξω και κοιτάτε τα πλοία
μα εγώ μετράω τα κεφάλια σας.
Γιατί κανείς σας δεν θα μείνει απόψε.

Και ξαφνικά μια έκρηξη μέσα στη νύχτα.
"Τι διάολο είναι τούτη η φασαρία" ρωτάτε.
...κι εγώ ορμάω στο παράθυρο γελώντας.
Και ρωτάτε "τι έχει ετούτη και γελάει;"
Και το μαύρο καράβι,
καταπάνω στην πόλη τα κανόνια γυρνά.

Και τώρα, άρχοντές μου, θα σβήσουν τα χαμόγελά σας,
τα σπίτια σας θα γκρεμιστούν,
όλη η πόλη θα χαθεί, ούτε τοίχος δεν θα μείνει.
Όρθιο θα απομείνει μοναχά το φτηνό ξενοδοχείο
και θα απορείτε, "γιατί τ' άφησαν αυτό;"
Και το πρωί θα με δείτε να βγαίνω με κορδέλα στα μαλλιά.
"Γι' αυτήν ήτανε, λοιπόν;!"

Και το μαύρο καράβι
τη σημαία σηκώνει να με υποδεχθεί.
Και λίγο πριν το μεσημέρι θα βγουν από το καράβι,
σαν σκιές θα κινιούνται,
θα σας δένουν με αλυσίδες,
θα σας φέρουνε μπροστά μου...
και θα με ρωτούν "Ποιών το κεφάλι θέλεις;"

Κι όταν σημάνει μεσημέρι στο λιμάνι
θα ρωτάτε ποιος θα κρεμαστεί
και θα ακούσετε να αποφασίζω, "ΟΛΟΙ"
κι απάνω στα κεφάλια σας θα πω "...'Ετσι!"
Και το μαύρο καράβι τα πανιά του ανοίγει
και με παίρνει μακριά

("το μαύρο καράβι", Μπέρτολτ Μπρέχτ, Εκδόσεις ΔΑΙΜΩΝ ΤΟΥ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ